Huisdieren
Huisdieren
Feliene Cystitis, kan ook worden genoemd Feliene Lagere Urineweg Ziekte (FLUTD), feliene urologische syndroom (FUS) en Feliene Idiopathische Cystitis (FIC). Deze termen worden gebruikt om variable combinaties van gedragspatronen en aandoeningen gerelateerd aan kattenplassen te labelen. Feliene Idiopathische Cystitis is behandeld met een verscheidenheid aan medicijnen inclusief anti-inflammatoire middelen zoals Prednison, maar er is weinig bewijs dat huidige medicamenteuze therapieën effectief zijn in het behandelen van deze ziekte.
Cystitis is een ontsteking van de blaas. Een feitenblad van een dierenarts gepubliceerd door Veterinary Partner rapporteert dat van alle katten met blaasontsteking: 20 procent blaasstenen heeft, 20 procent een urethrale blokkade heeft, 1 tot 5 procent een infectie heeft, 1 tot 5 procent urinewegkanker heeft, 1 tot 5 procent trauma aan de urinewegen heeft gehad, 1 tot 5 procent een blaassteen met een infectie heeft en 50 procent geen identificeerbare oorzaak heeft.
Idiopathisch betekent van onbekende oorzaak. Wanneer een kat een blaasontsteking heeft en de oorzaak niet kan worden vastgesteld, ondanks uitgebreide testen, wordt de kat gediagnosticeerd met feliene idiopathische cystitis.
Het Veterinary Partner feitenblad legt uit dat feliene idiopathische cystitis symptomen deelt met andere vormen van blaasontsteking waaronder: bloedige urine (hematurie), pijnlijk plassen (dysurie), likken van de urineopening en plassen op ongewone plekken (wasbak, bad, tapijten, enz.).
Klasinformatie notities gepubliceerd door de UGA College of Veterinary Medicine rapporteren dat de FIC typisch gezien wordt bij jonge volwassen katten (twee tot zeven jaar), met een "...zeer hoge incidentie van recidief bij dezelfde kat (35%), vooral als de eerste episode optreedt wanneer de kat jonger is dan 4 jaar (67%). Risico op recidief neemt af met de leeftijd."
Risicofactoren omvatten ook: enkel droogvoer dieetten, dieetten hoog in plantaardige eiwitten (hoge alkaliene dieetten), lang haar, obesitas, conflict met andere huisdieren, uitsluitend binnenhuis huisvesting, lage waterinname en stress. Stress lijkt de hoogste risicofactor te zijn zoals gerapporteerd door het Veterinary Partner feitenblad: "We weten dat katten die dit syndroom krijgen een unieke onbalans hebben in de manier waarop hun hersenen hormonen controleren. Met andere woorden, deze katten zijn ongewone gevoelig voor omgevingsstress en, door een ingewikkelde keten van metabole gebeurtenissen, manifesteert stress zich in de urinewegen."
Een breed scala aan behandelingen is gebruikt om FIC-episodes te behandelen. Kalmerende middelen en narcotische analgetica kunnen worden voorgeschreven om plaspijn en urethrale spasma's te verminderen. Angstvermindering medicijnen kunnen gebruikt worden om herhaling van de aandoening te minimaliseren. Een verslag van een dierenarts gepubliceerd door de Cat Fancier's Association stelt: "Corticosteroïden, zoals prednison, worden ook soms gebruikt om inflammatie te verminderen, en andere typen medicijnen, zoals pentosaan polysulfaat of glucosamine, worden gebruikt om de bekleding van de blaas te helpen herstellen. Echter, bewijs voor de effectiviteit van deze therapieën ontbreekt."
De UGA College of Veterinary Medicine rapporteert dat 70 procent van de katten binnen vijf dagen beter wordt met of zonder therapie, en adviseert preventie als de beste behandeling voor FIC.
Het verschaffen van verse schone water te allen tijde is belangrijk voor alle katten. Het overschakelen van droog naar blik kattenvoer helpt veel katten die lijden aan FIC. Maar de beste preventie wordt vermeld in een rapport van de OSU College of Veterinary Medicine als volgt: "...omgevingsverrijking is de primaire therapie voor preventie van recidief van eliminatiestoornissen, inclusief FIC. Deze mening is gebaseerd op gedocumenteerde neuro-endocriene abnormaliteiten geleden door katten met FIC en op onze klinische ervaring."
Omgevingsverrijking omvat het vinden van privé-gebieden waar de kat kan eten, drinken, slapen en de kattenbak gebruiken. Houd kattenbakken, voerbakken en slaapplaatsen schoon. Voorzie de kat een krabpaal en roteer speelgoed regelmatig. Laat de kat de kans om vrij te bewegen, te klimmen, te strekken, te spelen of zich terug te trekken om te rusten zoals hij kiest. Verdubbel bronnen (meerdere voerbakken, meerdere kattenbakken, meerdere waterbakken) als huisdieren in conflict zijn over deze bronnen in huis.