Huisdieren
Huisdieren
Lintwormen zijn darmparasieten die voedingsstoffen onttrekken aan hun feliene gastheer. Besmette katten kunnen gewicht verliezen of een slechte vachtkwaliteit vertonen, terwijl anderen helemaal geen symptomen vertonen. Veel eigenaren merken lintwormsegmenten op die in de ontlasting worden uitgescheiden of vastzitten in de vacht van hun kat, wat hen ertoe brengt behandeling te zoeken. Orale lintwormmedicatie is de snelste, eenvoudigste, meest voorkomende en meest kosteneffectieve manier om een feline lintworminfestatie te behandelen.
Er zijn verschillende soorten lintwormen die katten als gastheer beschouwen. Dipylidium caninum, Taenia spp, Echinococcus multiocularis, Diphyllobothrium latum, Spirometra mansonoide zijn allemaal lintwormen die katten kunnen herbergen. Van deze parasieten zijn D. caninum en Taenia spp. de meest voorkomende, goed voor ongeveer 90 procent van alle lintworminfecties, volgens het "Clinical Textbook for Veterinary Technicians." Hoewel de behandeling van elk type lintworm enigszins kan verschillen, zijn de fecale onderzoeken die worden gebruikt om ze te diagnosticeren en de medicijnen die worden gebruikt om ze te behandelen identiek.
Praziquantel is het primaire medicijn dat wordt gebruikt bij de behandeling van feline lintwormen. Het is een van de slechts twee medicijnen die door de U.S. Food and Drug Administration zijn goedgekeurd voor dit doel. Praziquantel is het hoofdingrediënt in orale medicatie voor feline lintwormen. Een ander medicijn, epsiprantel, wordt geproduceerd en verkocht onder de merknaam Cestex. Beide worden voornamelijk gegeven als orale oplossingen, hoewel ernstige lintworminfestaties door een dierenarts met een injectie kunnen worden behandeld, volgens "The Veterinary Formulary." Praziquantel is verkrijgbaar in zowel vrij verkrijgbare formules als voorgeschreven medicatie. Epsiprantel is alleen op recept verkrijgbaar.
Orale lintwormmedicatie wordt door de kat ingenomen. Ze passeren het systeem van de kat en worden overgedragen aan de lintworm. Wanneer ze door de lintworm worden ingenomen, veroorzaken de medicijnen spasmen van de spieren van de lintworm. De spasmen veranderen in verlamming. Zodra ze verlamd zijn, kunnen de lintwormen hun hechting aan de darmen van de kat niet meer behouden. Vervolgens passeren de parasieten het spijsverteringsstelsel van de kat en worden ze uitgescheiden als afval.
Bijwerkingen die voortvloeien uit de orale toediening van praziquantel zijn zeldzaam, volgens "Applied Pharmacology for Veterinary Technicians." Mogelijke bijwerkingen omvatten overmatig speeksel, anorezie, braken, losse ontlasting, depressie, sufheid en ongecoördineerde bewegingen. Bijwerkingen voor epsiprantel omvatten milde diarree of braken. Af en toe zijn dieren allergisch of worden ze allergisch voor lintwormmedicatie. Allergische reacties zijn potentieel levensbedreigend en moeten onmiddellijk door een dierenarts worden behandeld. Tekenen van een allergische reactie omvatten, maar zijn niet beperkt tot, zwelling van het gezicht en de ledematen, netelroos, abnormaal poetsgedrag, spiertrillingen, ernstige maagdarmstoornis, shock, aanvallen, bleke kaken, zwakke pols, verminderde bloedcirculatie, coma en de dood.
Lintwormen worden beschouwd als een zoönotische ziekte. Dit betekent dat ze tussen soorten kunnen worden overgedragen en het potentieel hebben om mensen te infecteren. Lintwormen kunnen alleen worden gediagnosticeerd door veterinair laboratoriumonderzoek, en kunnen symptomen vertonen die lijken op andere ziekten of parasitaire infecties. Ongeacht het type lintworm, katten krijgen het altijd via een tussenhost. Honden, vlooien, knaagdieren, vissen, konijnen en vee herbergen verschillende soorten lintwormen die op een kat kunnen worden overgedragen. Het is belangrijk om de blootstelling van uw kat aan tussenhosts te minimaliseren om infectie te voorkomen. Naast medicatie, reinig de kattenbak, het beddengoed en de omgeving van de kat grondig om infectie en de noodzaak van herhaalde behandeling te voorkomen.