Elke katteneigenaar moet de oren van zijn kat controleren op tekenen van problemen als onderdeel van de reguliere verzorgingsroutine. Een gezond oor is aan de binnenkant zachtroze zonder afscheiding of oorkwasophoping, en is schoon en geurloos. Een kleine hoeveelheid helder oorkwas is meestal geen teken van problemen, en je kunt het wegvegen met een droge wattenstaafje. Graaf niet diep in de gehoorgang van de kat, veeg alleen de externe 'schelp' af.
Symptomen
- Als je kat een van deze symptomen vertoont, moet je een oorinfectie verdenken: een aanstekelijke geur, zwarte of gele afscheiding, pijn bij aanraking, zwelling van de oorflap of gehoorgang, abnormaal krabben aan het oor, hoofd schudden, overmatige oorkwasophoping, doofheid, een afscheiding die lijkt op koffiedik of bloeding. Een kat die prikkelbaar of lethargisch wordt, een verlies van evenwicht lijdt of gedesoriënteerd lijkt, kan ook een oorinfectie hebben, maar dit zijn ook tekenen van andere levensbedreigende ziekten, en je moet onmiddellijk professionele hulp inschakelen.
Oorzaken
- De meest voorkomende oorzaak van oorinfecties zijn mijten, minuscule parasieten die meestal alleen onder een microscoop zichtbaar zijn en wiens afval lijkt op koffiedik. Als je een eigenaar bent van meerdere katten en de dierenarts oorijtmijten diagnoseert, moet je alle katten in je huishouden behandelen, omdat ze zeer besmettelijk zijn. Andere oorzaken zijn bacteriële of gistinfecties. Je moet opnieuw naar een dierenarts gaan omdat ze verschillende medicijnen vereisen om te behandelen. Sommige katten hebben een genetische aanleg voor infecties, meestal geopenbaard door overmatige oorkwasophoping. Allergieën zijn een andere veelvoorkomende oorzaak. Een niet al te algemene oorzaak kan een vastzittend vreemd voorwerp in het oor zijn.
Diagnose
- Je dierenarts zal een anamnese van je afnemen en vervolgens de oren van je kat onderzoeken met een instrument dat een otoscoop wordt genoemd. Dit stelt hem in staat ver de binnenste oor van de kat te zien en het trommelvlies te controleren en naar een vreemd voorwerp te zoeken. Een kat met zeer pijnlijke oren moet voor dit onderzoek mogelijk worden gesedateerd. Vervolgens neemt de dierenarts een staafje van het oor van je kat en onderzoekt dit onder een microscoop om te controleren op mijten evenals bacteriële of gistinfecties.
Behandeling
- Behandeling varieert afhankelijk van de oorzakelijke agent. Een bacteriële infectie vereist een antibioticum, terwijl een gistinfectie wordt behandeld met een antischimmelmiddel. Oorijtmijten moeten worden behandeld met een antiparasiticum en vereist een follow-upbezoek na 4 weken om er zeker van te zijn dat alle sporen van oorijtmijten verdwenen zijn.
Interessant feit
- Sommige katten hebben overmatige haargroei in hun oren die de luchtstroom belemmert en de normale afvoer van oorkwas niet toelaat, wat leidt tot infecties. Deze aandoening komt vaak voor bij poedels, en getroffen katten hebben baat bij hetzelfde oorharen plukken dat bij honden wordt gebruikt.
