Huisdieren
Huisdieren
Enkele honderden Manx katten worden in een typisch jaar mogelijk geregistreerd bij Amerikaanse rasverenigingen, wat hen een relatief zeldzaam raszuiver kattenras maakt. Aangezien leden van dit staartloze ras genen voor gewone staarten dragen, kunnen kittens in hetzelfde Manx nest geen staarten, korte staarten en volledige staarten hebben. Helaas worden sommige kittens geboren met Manx syndroom, een ruggengraataandoening die euthanasie kan vereisen.
Precies hoe de Manx kat op het Britse eiland Man is aangekomen, is verloren gegaan in de nevels van de tijd en legende, maar ze waren onder de eerste katten die werden tentoongesteld op georganiseerde katten shows in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. De 'rumpy' Manx, de meest favoriete bij liefhebbers, heeft geen staart. De rumpy riser heeft een kleine bult bestaande uit een paar samengegroeide wervels. Zowel rumpies als rumpy risers zijn in aanmerking komend om te concurreren op raszuivere katten shows. De Manx is meer dan een katten nieuwsgierigheid. Hoewel staartloosheid het primaire kenmerk van het ras kan zijn, is het secundaire fysieke kenmerk rondheid. Hij heeft een ronde kop, ronde ogen en een ronde achterkant. De Manx komt voor in de meeste kleuren, en er is ook een langhaar versie genaamd de Cymric.
Een reden voor de zeldzaamheid van de Manx is het kleine aantal kittens dat in een gemiddeld nest wordt geboren. Veel Manx moeders krijgen slechts twee tot vier kittens per nest. Ongeveer 25 procent van de kittens wordt met volledige staarten geboren, terwijl een aanzienlijk percentage lijdt aan aangeboren afwijkingen.
Als u niet van plan bent uw kat te laten showen maar gewoon een Manx wilt vanwege haar vriendelijke, hondachtige persoonlijkheid, kunt u misschien eerder een 'stumpy' van een Manx fokker verkrijgen dan een staartloze kat. Stumpies hebben korte staarten en zijn niet in aanmerking komend voor deelname aan Manx klassen.
Manx syndroom verwijst naar ruggengraatafwijkingen die verband houden met het staartloze gen, waaronder spina bifida. Terwijl sommige kittens slechts licht worden getroffen, met een wankel of 'hopend' gangpatroon, kunnen anderen hun achterpoten niet gebruiken of geen controle hebben over hun blaas of darmen. Volgens de Universities Federation for Animal Welfare kunnen deze afwijkingen dodelijk zijn of kunnen fokkers ervoor kiezen om getroffen kittens menselijk te laten euthaniseren. Symptomen verschijnen doorgaans rond de leeftijd van 4 maanden, dus fokkers sturen kittens meestal pas na die tijd naar nieuwe huizen.