Huisdieren
Huisdieren
De jury is er nog niet over uit of rozemarijn gebruikt moet worden op katten als methode voor vlooienbestrijding. Ja, rozemarijn werkt inderdaad vlooienafstotend op het lichaam van de kat. Echter, rozemarijn bevat zelf chemische eigenschappen die op de lange termijn schadelijke interne gezondheidseffecten kunnen hebben. Het afwegen van de feiten over vlooienbestrijding en het metabolisme van de kat is een goede manier voor kateigenaren om deze kwestie te beslissen.
Iedereen met huisdieren kent de ergernis van vlooien. Hun beten veroorzaken jeuk, wat leidt tot eindeloos krabben van huisdieren. Een vrouwtjesvlo kan tot 50 eitjes per dag leggen op een dier. In tegenstelling tot eitjes van andere insecten, zijn vlooieneitjes niet plakkerig en vallen ze daarom van het huisdier af, terechtkomend in tapijt en meubels. Een heel huis is snel geïnfesteerd, wat huisdiereigenaren een grote interesse geeft in het bestrijden van de parasiet.
Vlooien houden niet van de geur van het kruid rozemarijn. Mensen wel. Dat is de voornaamste reden waarom fabrikanten van vlooiendruppels het erin verwerken. De geur van rozemarijn in poeder zal vlooien afstoten, maar het residu van dat poeder wordt ook opgenomen in het lichaam van de kat. Dat residu bevat van nature voorkomende stoffen die niet bedoeld zijn om op katten aan te brengen. Alleen omdat het van nature voorkomt, betekent dat niet dat het goed is voor alle diensoorten.
Rozemarijn bevat terpenoïden, een zeer vluchtige onverzadigde koolwaterstof die door planten wordt geproduceerd. Deze koolwaterstof wordt gemakkelijk door de huid opgenomen en ook oraal wanneer de kat zichzelf likt. Grote hoeveelheden terpenoïden kunnen zich opbouwen in de lever van een kat omdat katten, in tegenstelling tot de meeste andere zoogdieren, beperkte enzymen hebben om toxinen af te breken, aldus Dr. Zoran D. Jankovic, een dierenchirurg en auteur van de website Natural Pest Control. Katten missen specifiek glycuronyl transferases, wat essentieel is voor het afbreken van terpenoïden om via urine en feces uitgescheiden te worden, zegt Jankovic. Dit betekent dat de kat dit spul simpelweg niet uit zijn lichaam kan krijgen.
Omdat alle dieren uniek zijn, zullen sommige katten sterke reacties op rozemarijn hebben en anderen niet. Enkele symptomen van vergiftiging om op te letten zijn braken, duizeligheid, onhandige bewegingen en een gebrek aan eetlust en energie.
Het is aan de menselijke metgezel van de kat om te beslissen of het risico opweegt tegen het voordeel. Vanwege het aantal effectieve bestrijdingsmaatregelen dat beschikbaar is bij gerenommeerde dierenartsen, lijkt het gebruik van rozemarijn om vlooien te bestrijden te onvoorspelbaar. Zodra de effecten van rozemarijnvergiftiging zich gaan manifesteren, kan de schade al onomkeerbaar zijn.