Huisdieren
Huisdieren
Volgens het National Electronic Injury Surveillance System vereisten 62.693 paardgerelateerde letsels in 1998 behandeling in Amerikaanse ziekenhuizen. Een studie uit 1993 door een neurochirurg die verslagen analyseerde van medisch onderzoekers in 10 staten, rapporteerde 217 paardgerelateerde doden per jaar in de Verenigde Staten. Voor het behoud van plezierige en veilige ruiterervaringen moeten ruiters voorzorgsmaatregelen treffen en begrijpen hoe ze omgaan met veelvoorkomende paardgevaren, zoals bijten of vallen. Het dragen van beschermende hoofdbescherming, het leren van valtechnieken, het begrijpen van het temperament van uw paard, en het vestigen van uzelf als een welwillende leider kunnen helpen u voor te bereiden op potentiële gevaren.
Paardvallen kunnen voorkomen omdat uw paard plotseling stopt, struikelt, met een ruk van richting verandert of verschrikt of opgewonden raakt, "spookt" naar de kant of u uit de zadel bukt. Terwijl vallen meestal onschadelijk zijn, kunnen ze leiden tot ernstige lichamelijke letsels. Sommige trainers leren noodgevallen demontagetechnieken om potentiële vallen af te vangen. Het dragen van beschermende handschoenen kan ook helpen een stevige greep op de teugels te behouden tijdens het rijden. Een ASTM SEI-gecertificeerde ruiterhelm helpt uw hoofd te beschermen tegen letsel bij een onverwachte val, aangezien hoofletsels een van de meest ernstige risico's van paardvallen zijn.
De Hughston Sports Medicine Foundation rapporteert dat ruiterletsels vaker voorkomen dan motorsletsels. Geblaasde, verstuikte of gescheurde spieren, banden, pezen en huid zijn de meest voorkomende letsels als gevolg van paardvallen, gevolgd door gebroken of ontwrichte botten. Hersenschudding en lange-termijneffecten van hoofletsels zoals aanvallen of hersenschade zijn zeldzamer, maar ook mogelijk, evenals ruggemergletsels die effecten kunnen hebben tot verlamming toe.
Paardenbeten kunnen uitzonderlijk gevaarlijk zijn, met potentieel tot dood of ernstige letsels. Wendy Hilton, paardentrainer bij Cornerstone Training, verwijst naar gevallen van een persoon gedood door een enkele paardenbeet en een ander met spieren afgerukt van zijn armen. Volgens arts Klaus-Dietrich Wolff is elke wond van een dierenbeet onderhevig aan besmetting en ernstig risico op infectie vanwege de hoeveelheid bacteriën in de mondholte van een dier.
Één methode die Wendy Hilton voorstelt om uw paard te conditioneren tegen ongewenst gedrag, zoals knijpen, is het richten van uw paard op een activiteit die beweging en werk vereist totdat het zweet. Daarna kunt u het paard de kans geven om rustig naast u te staan, maar begint u de zware activiteit opnieuw als het gedrag terugkeert. De tijd nemen om te beoordelen waarom het paard heeft gebeten — of uit vrees, ongemak, pijn, ijver, of dominantie-inspanningen en of tijdens voeren, zadelpassen of zich genegeerd voelen — kan helpen bepalen welke maatregelen ergenomen kunnen worden om de motivatie van het paard voor bijten direct aan te pakken. Als u niet de tijd, geduld of expertise heeft om het gedrag zelf aan te pakken, moet u hulp zoeken bij een dierenarts of professionele trainer.