Huisdieren
Huisdieren
Hondsdolheid is een ziekte van het centrale zenuwstelsel die mensen en tamme en wilde dieren kan aantasten, inclusief paarden. De ziekte wordt doorgaans overgebracht door de beet van een rabiësdier wanneer het virus wordt uitgescheiden via de beetwond. Hoewel hondsdolheid paarden niet veel besmet, is het gebruikelijk om ze tegen deze dodelijke ziekte te laten vaccineren. Het herkennen van symptomen van hondsdolheid kan moeilijk blijken vanwege de brede reeks van klinische tekenen; echter, het is cruciaal om onmiddellijk diergeneeskundige hulp in te roepen bij het waarnemen van verdachte tekenen.
Als u een verdachte beetwond opmerkt, bedenk dan dat het enige tijd zal duren voordat u de eerste symptomen van hondsdolheid ziet. De incubatietijd varieert van drie weken tot zes maanden. Echter, de vroege tekenen van hondsdolheid bij paarden kunnen intensief likken, bijten en zelfs scheuren van het weefsel rond de beetwond zijn, legt Dr. Philip Johnson uit in een artikel voor PetPlace.com. Als de beetwond al lang geleden is, zijn deze symptomen niet aanwezig.
Naarmate de ziekte vordert, treden evenwichtsproblemen op. Aangetaste paarden kunnen coördinatieproblemen hebben en daarom een wankel looppatroon ontwikkelen, wat kan leiden tot struikelen, vallen of moeite met opstaan. Plotselinge zwakte of verlamming van een ledemaat kan optreden, wat kreupelheid veroorzaakt. Echter, er ontwikkelen geen tekenen van gevoeligheid.
Hydrofobie (vrees voor water) is bekend als een klassiek symptoom van hondsdolheid, maar paarden ontwikkelen echt geen dergelijke vrees. In plaats daarvan zullen rabiës paarden moeite hebben met slikken. Bij het drinken van water zal het paard kwijlen en zal het water uit de zijkanten van de mond van het paard stromen vanwege het onvermogen te slikken. Deze symptomen zijn wat vaak mensen ertoe brengt te geloven dat hun dier bang is voor water.
Abrupte gedragsveranderingen zullen plaatsvinden. Aanvankelijk kan het paard depressief en teruggetrokken lijken (stomme hondsdolheid). Naarmate de ziekte vordert, kunnen aangetaste paarden agressief worden en alles aanvallen wat in de buurt is: emmers, tralies van de stal, mensen en andere dieren (wilde hondsdolheid). Sommige paarden kunnen prikkelbaarheid ontwikkelen bij aanraking (hyperesthesie). Er kunnen momenten zijn van rustig gedrag afgewisseld door perioden van destructiviteit en intense activiteit.
Neurologische tekenen ontwikkelen zich doorgaans zeer snel bij hondsdolheid. Paarden kunnen aanvallen, trillingen en verlamming in elk deel van het lichaam ontwikkelen. Het paard kan beginnen met aanvallen, instorten en dan in een coma glijden. De dood treedt doorgaans op binnen vijf tot tien dagen nadat de eerste klinische symptomen zijn opgemerkt, als gevolg van ademhalings- of hartstilstand.