Huisdieren
De kuifduif is een tamgrijze en zwarte duif met een dunne zwarte kuif en een grijsbruin verenkleed met een roze onderkant. In de afgelopen jaren zijn veel mensen begonnen deze Australische vogel als exotisch huisdier te zoeken. Voordat je dit kwetsbare dier als huisdier aanschaft, is het het beste om zijn natuurlijke dieet, leefgebied en gedrag te leren kennen. De kuifduif is een sociaal, lawaaierige vogel die veel aandacht en specifiek voedsel nodig heeft voor voedings- en gezondheidsbehoeften.
De kuifduif komt in heel Australië voor, behalve in de noordelijke tropische gebieden. Het is geen bedreigde vogel, omdat het geen grote bedreigingen heeft en een verscheidenheid aan zaden en vegetatie kan eten. De kuifduif is het enige lid van het geslacht Ocyphaps en kan tot 35 centimeter lang worden. De kuifduif is de grotere van slechts twee Australische duifsoorten die een opstaande kuif bezitten (de kleinere van de twee soorten is de spinifexduif).
Het dieet van de kuifduif bestaat uit kleine insecten, groene vegetatie en zaden. De zaden komen voornamelijk van kruidachtige planten, gras, bomen en graangewassen. In zijn natuurlijke habitat voedt de kuifduif zich in kuddes en verzamelt ze bij waterpoelen om te drinken. De kuifduif kan ook water zuigen in plaats van zijn hoofd naar achteren te werpen om te slikken.
Kuifduiven worden vaak in paren gezien en ze vliegen in kuddes van wel duizend of meer. Kuifduiven foerageren dagelijks naar granen, dus hun natuurlijke leefgebied is voornamelijk graanbouwgebieden, graslanden en struikgewas. Hun voorkeursleefgebied is een droog, open bosgebied binnen vliegafstand van water. Vanwege dit kunnen ze vaak worden gevonden bij waterlopen, boerentuinen en golfbanen. Het nest van de kuifduif is meestal een plat platform bestaande uit takjes in een struik of boom; echter, de vogels brengen over het algemeen het grootste deel van hun tijd op de grond door. Het nest is voornamelijk voor beschermingsdoeleinden.
Kuifduiven zijn over het algemeen zittend; hoewel ze zeer sociaal zijn en meestal in groepen worden gezien. Ze kunnen ook zeer gezellig zijn in contact met mensen. Hun meest kenmerkende gedrag is het fluitende en kloppende geluid dat wordt gemaakt met hun vleugels bij het opstijgen. Ze maken dit alarmgerucht om roofdieren weg te jagen en mede-kuifduiven te waarschuwen voor nabij gevaar. De kuifduif maakt ook een "whoop"-geluid voor zijn roep. De roep wordt meestal herhaald als een lied voor alarmdoeleinden.