Huisdieren
Huisdieren
De Karankawa waren een stam of groep indianen die in Texas leefden rond de Golf van Mexico. Hoewel ze voor het eerst in de 1500s werden gerapporteerd, was het tegen het einde van de 19e eeuw de stam volledig uitgestorven. Vandaag de dag zijn historici gefascineerd door deze mensen en hun leven, in het bijzonder de schuilplaatsen en plaatsen waar ze woonden.
De Karankawa-indianen hadden twee verschillende typen schuilplaatsen waarin ze woonden, afhankelijk van de situatie. Tijdens de koudere maanden leunden ze simpelweg een aantal boomtakken tegen elkaar en sliepen ze onder de takken. Wanneer ze zich in de warmere maanden vestigden, maakten ze stevigere schuilplaatsen om het gezin te beschermen. Zwaardere takken werden in de grond bevestigd en ze bedekten het hele schuilplaats met bladeren of geweven matten van gras. Wanneer de tijd het toeliet, gebruikten ze hertenhuiden om de buitenkant te bedekken.
De Karankawa werden altijd aangetroffen in wat nu modern Texas is, nabij de Golf van Mexico, en ze verlieten dit gebied nooit. Soms konden ze rond Galveston worden aangetroffen, hoewel ze soms bewogen richting Corpus Christi of San Antonio Bay. Naarmate het weer veranderde en de temperaturen daalden, bewogen ze naar warmer weer. Ze lieten hun permanente schuilplaatsen vaak achter wanneer ze bewogen, om terug te keren wanneer het warme weer terugkeerde.
Karankawa-schuilplaatsen zijn gemakkelijk te herkennen aan de ronde vorm die ze aannamen, evenals de koepelvorm van het dak. Boomtakken werden ruwweg met de hand gebogen om een ronde vorm te creëren en vervolgens met elkaar geweven om het schuilplaats te maken. De buitenkant werd bedekt met gras, bladeren of hertenhuiden om de bewoners te beschermen tegen regen, wind en andere gevaren van de omgeving. Ze waren duurzaam en stevig, in staat om maandenlang op hun plaats te blijven, zelfs als ze onbemind werden gelaten.
Schuilplaatsen werden door de Karankawa-mensen gebruikt om te slapen en weinig meer. Tijdens de zomermaanden waren ze voortdurend in beweging, op jacht en verzameling van hun voedsel. De enige keer dat ze naar binnen gingen was 's nachts. In de wintermaanden verzamelde het gezin zich samen binnen hun schuilplaats om warm te blijven en de koude lucht buiten te ontwijken. De schuilplaatsen waren nooit bedoeld om meer te bieden dan een plek om te rusten. Ze stonden er zelfs om bekend hun huizen achter te laten wanneer ze verder trokken.
De Karankawa waren een groot type mensen, met sommige ontdekkingsreizigers die beweren dat ze meer dan 2,1 meter lang waren. Historici geloven dat ze in de meeste gevallen minstens 1,8 meter lang waren, inclusief de vrouwen. De schuilplaatsen waarin ze woonden waren vaak even lang als zij, zo niet langer. Ze waren ook vrij breed, omdat verschillende mensen tegelijk in één schuilplaats sliepen. De schuilplaatsen waren doorgaans 1,8 tot 2,1 meter breed aan alle zijden om plaats te bieden aan een geheel gezin.