Huisdieren
Huisdieren
Schapenluizen zijn veelvoorkomende parasieten die zich snel van de ene schapen op een hele kudde kunnen verspreiden. Ze verlagen de hoeveelheid en kwaliteit van wolproductie en zijn moeilijk uit te roeien. Hoewel er geen bekende effectieve natuurlijke behandelingen zijn, kan een integratieve strategie de hoeveelheid insecticiden verminderen die wordt gebruikt om schapenluizen te bestrijden.
Schapenluizen (bovicola ovis) zijn een veelvoorkomende parasiet die zich voedt met de huid en de buitenste laag van het vlies van schapen en hun eitjes hecht aan hun wol. Volwassen luizen zijn wit of roodbruin, ongeveer 2 millimeter lang en verspreiden zich via direct contact met besmette schapen. Luizenpopulaties zijn groter en actiever in de winter en kleiner en gereserveerder in de zomer, hoewel scheren de primaire factor is die hun aantal bepaalt.
De wol van besmette schapen is ongeveer 10 procent minder in hoeveelheid en waarde. Een besmet schaap kan bloedarmoede ontwikkelen. De daadwerkelijke schade die schapenluizen toebrengen, is verklitende vezels en scheuren aan de punt van de steek.
Hoewel er veel chemicaliën beschikbaar zijn om luizen te behandelen, zijn er weinig methoden voor natuurlijke behandeling. Als zodanig wordt een geïntegreerde aanpak sterk aanbevolen. Producten met diazinon waren ooit populair, maar zijn sindsdien geschorst voor gebruik door te dippen of te spuiten vanwege gezondheidsrisico's voor schapen en mensen.
Scheid en karanteneer nieuwe schapen en vermijd contact met buitenstaande schapen. Verdacht alle nieuwe schapen van luizenbesmetting en inspecteer ze zes maanden nauwkeurig voordat u ze integreert in de grotere groep. Dit vermindert het risico op verspreiding van luizen naar de hele kudde.
Bijna 90 procent van de luizen wordt tijdens het scheren met het vlies verwijderd. Als zodanig zijn topische behandelingen het meest effectief direct na het scheren, wanneer populaties kwetsbaar zijn voor totale uitroeiing. Volg alle instructies op chemicaliën, beperk hun gebruik tot zes maanden voor het scheren en staak hun gebruik drie maanden voor het scheren.
Het volledig verzadigen van de wol met water kan de helft tot alle levende luizen en eitjes die bijna uitkomen verdrinken. Een paar hevige regenbuien of het synthetische equivalent daarvan kan volstaan. Waterverzadiging heeft geen invloed op jonge eitjes.
Een vrouwtjesluis leeft ongeveer 30 dagen en legt 10 tot 20 eitjes tijdens haar leven, die worden gehecht aan wolvezels en na ongeveer 10 dagen uitkomen. Bij grotere besmette populaties wordt het algemeen aanbevolen om veilig behandeling zo vroeg mogelijk toe te passen en dergelijke behandelingen drie maanden voor het scheren te vermijden.
Schapen zijn ook vatbaar voor voet- en voetluizen (Linognathus ovillus en Linognathus pedalis, respectievelijk), hoewel ze van gering belang zijn.