Vestiging op de Grote Vlakte aanmoedigen
De Timber Culture Act van 1873 (niet 1877) was een stuk Amerikaanse wetgeving ontworpen om vestiging en landbouw op de Grote Vlakte aan te moedigen. Het deed dit door 160 acre land aan te bieden aan kolonisten die 40 acre bomen op het land plantten.
Belangrijke punten
- Doel: De wet beoogde het aanplanten van bomen op de droge, boomloze Grote Vlakte te bevorderen. Men geloofde dat bomen zouden helpen bodemerosie te voorkomen, onderdak te bieden aan vee en het algehele klimaat te verbeteren.
- Vereisten: Om het land in bezit te nemen, moesten kolonisten binnen vier jaar minstens 40 acre bomen planten, minstens een kwart van het land bewerken, en minstens vijf jaar op het land wonen en het verbeteren.
- Impact: De wet was matig succesvol in het bevorderen van boomplanten, hoewel veel kolonisten moeite hadden om aan de eisen te voldoen vanwege de harde omstandigheden en gebrek aan middelen. Het droeg ook bij aan de uitbreiding van de landbouw op de Grote Vlakte, maar uiteindelijk was het land niet geschikt voor landbouw en speelde de wet een rol in de Dust Bowl van de jaren 1930. De wet werd in 1891 ingetrokken, hoewel het wel de basis legde voor latere bosbouwinitiatieven.
Het is belangrijk op te merken dat de Timber Culture Act een complex stuk wetgeving was met zowel positieve als negatieve gevolgen. Terwijl het boomplanten en vestiging in het Westen bevorderde, droeg het ook bij aan de uitbuiting van natuurlijke hulpbronnen en de verdrijving van inheemse volkeren.
Met betrekking tot boerderijdieren
