Huisdieren
Huisdieren
De donkere diepten van de oceaan vormen talrijke uitdagingen voor de soorten die daar leven, waaronder de aankijkervis. Aangemerkt als een van de ongebruikelijkst ogende wezens in de zee, hebben aankijkers zich aangepast aan de koude en dunbevolkte bodem van de oceaan door hun jacht-, voedings- en reproductiepraktijken. Om de reproductie van aankijkervissen te begrijpen, is het nodig om hun basisanatomie en voedingsmethoden te waarderen.
De vrouwtjes van de soort zijn aanzienlijk groter dan hun mannelijke tegenhangers. Bij één soort kan het vrouwtje meer dan 38 cm bereiken, terwijl een andere soort niet groter wordt dan 10 cm. Vrouwelijke aankijkers hebben de hengel die uit de bovenkant van haar hoofd steekt en de soort zijn naam geeft. De hengel – met bacteriën erin die ervoor zorgen dat het in het donker gloeit – dient als aas voor andere vissen. De aankijker gebruikt dan haar uitzetbare bek en omgekeerde, stekelige tanden om haar prooi helemaal door te slikken. Omdat aankijkers een vis tot tweemaal hun eigen grootte kunnen doorslikken, is het gebrek aan voedsel nog beheersbaar.
Mannelijke aankijkervissen meten vaak minder dan een tiende van de grootte van de vrouwtjes, sommigen kleiner dan 2,5 cm. Mannetjes hebben geen gloeiende hengel om andere vissen als voedsel aan te trekken, maar ze hebben grotere ogen in verhouding tot hun lichaamsgrootte en een groter reukorgaan dan vrouwelijke aankijkers. Onderzoek suggereert dat de ogen worden gebruikt om de hengel van het vrouwtje te vinden en het verhoogde reukvermogen helpt bij het detecteren van seksuele feromonen.
Mannelijke aankijkers bereiken seksuele rijpheid veel sneller dan vrouwtjes, vaak direct na het bereiken van volwassenheid. In dit stadium stopt ook het spijsverteringsstelsel van het mannetje. Onvermogend om zelf te voeden, brengt het mannelijke aankijkervis al zijn tijd door met het zoeken naar een seksueel rijp vrouwtje. Sommige studies suggereren dat er 15 tot 20 rijpe mannetjes zijn voor elk rijp vrouwtje.
Wanneer een mannetje een vrouwelijke aankijker vindt, heft hij zich vast aan haar huid met zijn tanden. Hij scheidt een enzym af dat de huid van zijn bek en de huid van het vrouwtje ontbindt, zodat ze één worden. De bloedsystemen van de twee vissen smelten uiteindelijk samen en het mannetje krijgt al zijn benodigde voeding uit wat het vrouwtje eet. Na verloop van tijd verslechteren de ogen en interne organen van het mannetje, met uitzondering van de testikels. Zes of meer mannetjes kunnen zich aan hetzelfde vrouwtje hechten. Het vrouwtje is nu essentieel een hermafrodiet die haar eieren op elk moment kan bevruchten, waarbij ze de afgifte van het sperma beheerst. De bevruchte eieren zijn drijvend en drijven naar het oppervlak van de oceaan als een lange, dunne laag. Wanneer de larven uit de eieren komen, voeden de jongen zich met plankton aan het oppervlak van het water. De vissen keren terug naar de diepten van de zee naarmate ze rijpen.