Huisdieren
Huisdieren
Een zottende kookpot, of stoofpot met hele schelpdieren, wordt doorgaans geassocieerd met kreeftjes. Het fel gekleurde Louisiana-product leeft in de moerassen en moerasgebieden van de staat. Er zijn diverse soorten van de zoetwaterkreeftachtige, met er twee die doorgaans gegeten worden - rode en witte rivierkreeftjes. Om voorraden te controleren en te zorgen dat het kreeftje bloeit, worden kleinere kreeftjes die nog niet klaar zijn voor consumptie, getagd.
Bedrading is de traditionele methode om schelpdieren te taggen. Een pistoel wordt gebruikt om een dun draadje door het exterieure skelet te schieten, of op het lichaam of de staart, waarop een kleine plastic schijf met een nummer wordt geplaatst. Hoewel een groot aantal kreeftjes op deze manier getagd wordt, duurt het meestal slechts ongeveer een jaar, omdat de tag afvalt tijdens de verhuiding.
Een methode om het probleem van verhuiding te vermijden is om een interne tag aan de kreeft te plaatsen. Een klein pistoel wordt gebruikt om een prikwond te maken. Daaruit wordt een metaal- of celluloidetiket in de wond geplaatst en laat het iets uitsteken. Het etiket kan volledig in het schelpdier geplaatst worden als het een chip bevat die door het scannen van het dier uitgelezen kan worden.
Onderzoekers hebben een waterbestendige lijm ontwikkeld die breed gebruikt wordt bij het taggen van kreeftjes. Omdat lijm geen volledig droog oppervlak vereist om te hechten, is het een snelle en duurzame manier van taggen. Echter, net als bij andere methoden, duurt het slechts ongeveer een jaar tot het skelet wordt afgeworpen. Het gebied waar de tag geplaatst wordt, meestal op het hoofdlichaam van de kreeft, voor de staart, wordt eerst licht geschuurd, daarna wordt een kleine klontje lijm aangebracht. De tag wordt met een pincet op de lijm gezet en stevig ingedrukt.
Pijl- en lus-tags lijken op draadtags, maar zijn doorgaans van plastic. De pijl is echter kleiner dan de draad en wordt in het gebied tussen het voorste lichaamsdeel en het eerste staartsegment van de kreeft gestoken. Dit voorkomt dat de tag verloren gaat tijdens verhuiding. Echter, dit is ook moeilijker dan de gebruikelijke tagging vanwege de grootte van de kreeft, en is veel makkelijker bij grotere familieleden van het schelpdier, zoals kreeften.