Zoutwatervissen zijn hypoosmotisch ten opzichte van hun omgeving.
Hier is waarom:
- Osmose: Water beweegt van gebieden met hoge waterconcentratie naar gebieden met lage waterconcentratie, over een semi-permeabel membraan.
- Hyperosmotisch: Betekent een hogere oplosmiddelconcentratie (en dus lagere waterconcentratie) dan de omliggende omgeving.
- Hypoosmotisch: Betekent een lagere oplosmiddelconcentratie (en dus hogere waterconcentratie) dan de omliggende omgeving.
Zoutwatervissen leven in een omgeving met een hogere oplosmiddelconcentratie dan hun interne vloeistoffen. Dit betekent dat water van nature uit hun lichamen wil bewegen (via osmose) om evenwicht te bereiken met de oceaan. Om dit tegen te gaan, hebben zoutwatervissen mechanismen ontwikkeld om:
- Zeewater te drinken: Dit stelt hen in staat zouten op te nemen om de osmotische balans te handhaven.
- Overtollig zout uit te scheiden: Ze hebben gespecialiseerde cellen in hun kieuwen die actief overtollig zout eruit pompen.
- Geconcentreerde urine te produceren: Dit helpt om water te besparen en overtollige zouten uit te scheiden.
Door deze dingen te doen, kunnen zoutwatervissen een stabiele interne omgeving handhaven, zelfs al leven ze in een hyperosmotische omgeving.
