Huisdieren
Huisdieren
Chlorering is het desinfecteren van water en afvalwater in waterzuiveringsinstallaties om bacteriën en micro-organismen te verwijderen. Ongechloreerd water kan ziekten als buiktyfus en cholera dragen, volgens het Chlorine Institute. De effecten van hoge chloorconcentraties in water zijn tijdelijk, totdat chloor wordt gedilueerd door water en andere chemicaliën.
Chloor is een zeer reactief, geelgroen gas met een sterke geur die door mensen ruikbaar is boven 0,3 ppm. Chloor is een natuurlijk voorkomend element; de afgifte in afvalwater wordt gereguleerd door de EPA op niveaus die geen schade aan mens of milieu veroorzaken. Bij vrijlating in de atmosfeer kan chloor zich binden met chemicaliën in water of zich natuurlijk disperseren. Naast waterbehandeling zijn de hoofddoeleinden in de VS: productie van ethyleendichloride, PVC-harzen en bleken van papierproducten.
De afgifte van chloor door chlorering heeft korte-termijneffecten op aquatisch leven. Chloorconcentraties van 0,37 mg/L is het maximum wat zelfs de zilste vis kan verdragen (H2O University). Gecombineerd met andere chemicaliën kan chloor trihalomethanen vormen die langer persisteren en dodelijk kunnen zijn voor alle levende wezens. Aquatische planten en dieren opslaan geen chloor in hun lichamen op gevaarlijke niveaus (EPA).
Chloorniveaus hebben verschillende effecten per soort. Meest gevoelige soorten zijn Chinook- en Coho-zalm (dodelijk bij 0,01 mg/L) en bruinforel (negatief beïnvloed bij 0,02 mg/L). Andere forelsoorten kunnen binnen twee dagen sterven bij concentraties van 0,006 mg/L.
Oesters hebben water door hun lichaam nodig om te overleven. Bij 0,01-0,05 mg/L chloor hebben ze moeite water te pompen en gezond te blijven. Bij 1,0 mg/L sterven oesters. Het maximaal aanbevolen chloorniveau voor aquatisch leven en vis is 0,01 mg/L (H2O University).