Inleiding
Blauwbuikhagedissen zijn interessante leden van de reptielenfamilie. Ze zijn fel en kleurrijk aan hun onderkant—en zeer snel. Ondanks deze vaak levendige buikkleur, zijn hun ruggen doorgaans donker gekleurd, waardoor ze zeer moeilijk te spotten zijn in hun westelijke Amerikaanse leefgebieden.
Definitie
- De blauwbuikhagedis behoort tot het geslacht Sceloporus, met ten minste vijf ondersoorten. Gezien als een stekelhagedis, wordt het ook wel een westelijke schuttinghagedis of swift genoemd. Volwassen meten de kleurrijke reptielen ongeveer 15 centimeter lang.
Kleur
- Blauwbuikhagedissen zijn meestal donkergrijs, zwart of groenachtig bruin op hun rug. Mannetjes geven de soort zijn naam, met helderblauwe vlekken op hun buiken en onder hun poten. In sommige gevallen is het mannetje van de blauwbuikhagedis overal op zijn lichaam bezaaid met blauw. Hoewel vrouwtjes van de blauwbuikhagedis wel wat van de kleur van de mannetjes vertonen, is het veel minder fel en opvallend. Vaak tonen mannetjes hun blauwe buiken als een teken van territoriale controle.
Gewoontes en voeding
- De blauwbuikhagedis eet voornamelijk insecten en spinnen. Net als veel reptielen gedijt het op warmte, vaak zonnebadend in de zon; dit maakt het kwetsbaar voor predatie door vogels en slangen. Gelukkig, net als de kameleon, is de blauwbuikhagedis in staat om kleur te veranderen als het in gevaar is, en versmelt met zijn omgeving, en is het extreem snel.
Het paai-seizoen voor de blauwbuikhagedis is in het late voorjaar en vroege zomer. Het vrouwtje van de blauwbuikhagedis kan tot 10 eieren leggen, die over het algemeen in augustus uitkomen.
Natuurlijke leefgebieden
- De blauwbuikhagedis is inheems in Californië (waar het het meest voorkomt), evenals delen van Utah, Nevada, Oregon, Idaho en enkele eilanden voor de kust van Californië. Ze leven niet in de woestijn en zijn veelvoorkomend in regio's met hogere hoogten. Waar op hun naam, zijn de reptielen dol op het ontspannen op schuttingpalen, evenals boomstammen en struiken.
Blauwbuikhagedissen en de ziekte van Lyme
- De blauwbuikhagedis kan een neutraliserend effect hebben op teken die de ziekte van Lyme dragen. Onderzoekers van de Universiteit van Californië, Berkeley ontdekten in 1998 dat de bacteriën van de ziekte van Lyme die door teken worden gedragen, sterven wanneer de teken zich voeden met blauwbuikhagedissen. Dit kan de reden zijn waarom gebieden die meer bevolkt zijn met het reptiel, een lagere incidentie van de ziekte van Lyme hebben dan gebieden waar de blauwbuikhagedis niet veel voorkomt.
