Huisdieren
Huisdieren
Hypocalcemie is een extreem tekort aan calcium. Bij reptielen wordt het veelvuldig aangeduid als calciumtekort of metabole botziekte (MBD), en het is vrij veelvoorkomend bij reptielen die als huisdier in gevangenschap worden gehouden. Hoewel hypocalcemie behandelbaar is, zijn de gevolgen meestal onomkeerbaar. Als het niet wordt behandeld, kan hypocalcemie tot de dood leiden.
De symptomen in het vroege stadium van hypocalcemie omvatten traagheid, gezwollen ledematen en gebrek aan eetlust. Het reptiel kan ook zwak lijken. Als het een arboreel reptiel is, klimt het misschien niet langer en brengt het de meerderheid van zijn tijd op de grond door.
De symptomen van gevorderde hypocalcemie omvatten trillingen (het reptiel zal schudden) en rubberachtig uitziende ledematen. De ledematen zien er flexibel en rubberachtig uit omdat de botten zo zacht zijn geworden dat ze gemakkelijk kunnen worden gebogen, wat resulteert in bulten en knikken, vooral in de wervelkolom of staart. Het reptiel is mogelijk niet langer in staat om zelfstandig te eten. Bij reptielen met een schild, zoals schildpadden, kan het schild verzachten en buigen.
Hypocalcemie wordt meestal veroorzaakt door een gebrek aan calcium in het dieet van het reptiel of door onvoldoende UVB-verlichting. Als er geen calcium wordt aangeboden, zullen de botten van het reptiel verzwakken. Als er wel calcium wordt aangeboden maar er geen vitamine D3 via een UVB-licht is, zal het reptiel het calcium dat het krijgt niet absorberen of "synthetiseren".
Hypocalcemie kan ook optreden wanneer de calcium-fosforverhouding in het lichaam van het reptiel uit balans is. Ideaal zou het 1:1 of 2:1 moeten zijn. Als er meer fosfor in het systeem zit, kan het lichaam van het reptiel calcium uit de botten halen om te compenseren.
Dagactieve hagedissen en gekko's hebben een veel grotere kans om hypocalcemie te ontwikkelen dan nachtelijke hagedissen, gekko's en slangen, omdat nachtdieren over het algemeen niet zoveel vitamine D3 nodig hebben als dagdieren. Ook slangen slikken hun prooidieren geheel in, inclusief de ingewanden, vacht en botten. Dit voorziet de slang van een veel completer dieet dat vergelijkbaar is met hun dieet in de natuur, terwijl de wilde dieet van andere reptielen moeilijker effectief na te bootsen is in gevangenschap en over het algemeen supplementen vereisen.
Hypocalcemie kan ook worden waargenomen bij vrouwelijke reptielen die op het punt staan eieren te leggen. Als ze in deze periode niet worden aangevuld met extra calcium, kan het reptiel lijden aan een tekort dat leidt tot hypocalcemie.
De behandeling van gevorderde hypocalcemie zou moeten inhouden dat een UVB-licht wordt geïntroduceerd in het verblijf van het reptiel en het reptiel wordt aangevuld met vloeibaar calcium, dat verkrijgbaar is via een dierenartsrecept of bij de meeste drogisterijen. Het is veiliger om het calcium bij een dierenarts te verkrijgen, omdat de dierenarts een veilige dosering voor het reptiel kan aanbevelen.
Meng een tot twee druppels van dit calcium met het voedsel van het reptiel, of geef het alleen oraal met een spuit. In extreme gevallen kan een dierenarts het reptiel met calcium injecteren.
Let erop dat het reptiel voldoende voedsel en water krijgt; handvoeren kan nodig zijn terwijl het reptiel te zwak is om bij zijn voedsel te komen.
Omdat sommige reptieleigenaren de ernstigere symptomen van hypocalcemie mogelijk niet herkennen, en omdat algemene traagheid of gebrek aan eetlust symptomen zijn van veel reptielenziekten, kan een dierenarts röntgenfoto's maken van het getroffen reptiel voor een nauwkeurigere diagnose. Botten van een reptiel dat wordt getroffen door hypocalcemie zullen extreem vaag op röntgenfoto's verschijnen.
Het voldoen aan de voedings- en leefomgevingsbehoeften van het reptiel is de beste manier om hypocalcemie te voorkomen.
Je kunt hypocalcemie voorkomen door ervoor te zorgen dat het reptiel zich in de juiste leefomgeving bevindt en de juiste supplementen bij zijn voedsel krijgt, afhankelijk van de soort. Voor de meeste reptielen betekent dit dat je voederinsecten bestrooit met een calcium- en vitaminenpoeder voordat je ze voedt.
Indien nodig, zorg ervoor dat het reptiel een goed functionerend UVB-licht heeft en dat het licht ongeveer 12 uur per dag brandt. De calciumwaarden van vrouwelijke reptielen die eieren leggen, moeten ook nauwlettend worden gecontroleerd.
Omdat skeletschade zoals knikken en bulten permanent is, zelfs als het reptiel herstelt van hypocalcemie, is preventie de sleutel tot het waarborgen van een lange levensduur van het reptiel.