Huisdieren
Huisdieren
Niet alle kikkers hebben zwemvliezen, maar de meeste aquatische soorten hebben goed ontwikkelde zwemvliezen tussen hun tenen. De zwemvliezen zijn een aanpassing die aquatische kikkers in staat stelt te overleven in hun natte habitats.
Lawrence E. Licht toonde concreet aan dat de zwemvliezen van sommige kikkers onlosmakelijk verbonden zijn met hun levensstijl. De studie, gepubliceerd in een uitgave van 1986 van "American Midland Naturalist", vergelijkte de vluchttechnieken van twee nauw verwante, sympatrische soorten; het belangrijkste verschil tussen de twee was dat de ene soort zwemvliezen had en de andere niet. Licht ontdekte dat de soort met zwemvliezen bijna altijd in het water sprong om roofdieren te ontwijken, terwijl de soort zonder zwemvliezen altijd via het land ontsnapte. Net zoals vinnen helpen om menselijke duikers door het water te voortstuwen, vergroten zwemvliezen de stuwdruk en snelheid van zwemmende kikkers. Wanneer de tenen worden uitgestrekt en de zwemvliezen strak worden getrokken, heeft de kikker een veel groter oppervlak om tegen het water te duwen. Wanneer de kikker de been intrekt, vouwt het zwemvlies zich op, waardoor de waterweerstand afneemt. Met zwemvliezen kunnen kikkers snel genoeg zwemmen om roofdieren te ontwijken en snel bewegende prooidieren zoals vissen en kreeften te vangen.
Kenmerken van zwemvliezen helpen bij het identificeren van sommige kikkersoorten. In het zuidoosten van de Verenigde Staten zijn stierenkikkers en bigkikkers sympatrisch en zien ze er erg naar uit. Het zwemvlies van de voeten van stierenkikkers is minder uitgebreid dan dat van de bigkikker en reikt niet tot het uiteen van de langste teen zoals bij de bigkikker.
Hoewel alle kikkers kunnen zwemmen, zijn niet allemaal speciaal uitgerust om dat te doen. Boomkikkers missen vaak zwemvliezen, omdat ze zelden het water ingaan – behalve om te paren en eieren af te zetten. Kikkers moeten hun ledematen voor andere dingen dan zwemmen gebruiken: Boomkikkers moeten zich vastklampen aan zitstokken; padden moeten grote prooidieren manipuleren en mannetjes van de meeste soorten moeten vrouwtjes vastgrijpen voor amplexus. Vanwege dit zijn zwemvliezen niet altijd voordelig; in feite hebben veel kikkers slechts één set zwemvliezen, waardoor ze enige flexibiliteit hebben. Wanneer kikkers zwemvliezen en niet-zwemvliezen vertonen, hebben ze meestal zwemvliezen op de achterpoten en niet-zwemvliezen op de voorpoten, maar er zijn uitzonderingen; Hallowell's boomkikker heeft uitgebreid zwemvliezen op de voorpoten maar mist zwemvliezen op de achterpoten.
Niet alle kikkers met zwemvliezen zijn aquatisch. Wallace's vliegende kikker van Maleisië en Borneo heeft zwemvliezen op alledrie de voeten en gebruikt ze om van boom naar boom te glijden. De kikker is waargenomen terwijl hij meer dan 50 voet van boom naar boom glijdt. Bij het landen gebruiken kikkers hun zwemvliezen om de invalshoek te verkleinen en af te remmen voor een zachte landing. Wetenschappers van het Biomimicry 3.8 Institute veronderstellen dat de zwemvliezen van aquatische kikkers ook fungeren als parachutes bij het springen, waardoor hun afdaling wordt vertraagd.