Verschillende kikkersoorten leven in het regenwoud, waarvan sommigen twee tot tien jaar oud worden. Vaak blijft de levensduur van regenwoudkikkers onbekend, omdat hun populaties sterk afnemen door de vernietiging van het regenwoud. Helaas wordt er elk jaar een aantal soorten aan de lijst met bedreigde diersoorten toegevoegd. Een dodelijke schimmel vermindert de populaties verder; alleen de meest aanpasbare kikkers gedijen in het regenwoud.
Bedreigde soorten
- Een aantal kikkers blijft op de lijst met bedreigde diersoorten staan, waaronder de kleine watervalkikker, ook wel torrentboomkikker genoemd. Bij verstoring zoekt deze kikker beschutting onder rotsen in watervallen of verstoord water. Een andere kikker op de lijst is de zoemende boomkikker, die een zoemend geluid gebruikt om een paartje aan te trekken voor de voortplanting. De levensduur van deze kikkers is onbekend.
Vernietiging van het leefgebied
- Sommige kikkers, zoals de tomatenkikker, staan op de lijst met bedreigde diersoorten door de vernietiging van hun habitat. Deze oranjeroode kikkers hebben een afgeplatte kop en worden drie tot vijf inch lang. Wanneer een dier of mens de tomatenkikker aanraakt of vasthoudt, scheidt hij een plakkerige huidafscheiding af die roofdieren moet afschrikken. Tomatenkikkers overdag begraven in de grond en komen 's nachts tevoorschijn om insecten te jagen. De kikker kan tot tien jaar oud worden in de natuur.
Populatiedaling
- Een schimmel die Batrachochytrium dendrobatidis wordt genoemd, speelt een rol bij de populatiedaling van regenwoudkikkers over de hele wereld, waarbij de gewone mistkikker tot de getroffen soorten behoort. Deze kleine bruine en beige kikker met een stompe snuit wordt gevonden nabij zoetwaterstroompjes in het regenwoud, zit op rotsen en maakt zachte, aanhoudende roepen op warme, vochtige nachten. Helaas begon de soort in de jaren tachtig te verdwijnen, en de levensduur is onbekend.
Giftige kikkers
- Sommige kikkers, zoals de pijlgifkikker, gebruiken gif om voordeel te behalen in het regenwoud. Een klein, felgekleurd dier, de pijlgifkikker kan tot vijf jaar oud worden. De felle kleuren waarschuwen roofdieren voor de giftige aard van de kikker, zodat ze hem mijden. Indianen bedekten de punten van hun pijlen met het gif van deze kikker. De pijlen werden vervolgens gebruikt om vogels of apen te jagen die verlamden bij een treffer. Een andere giftige kikker, de groene en zwarte kikker uit het Braziliaanse regenwoud, gebruikt ook een gifafscheiding om tot vijftien jaar oud te worden.
Aanpasbare kikkers
- Sommige kikkers zijn aangepast aan uiteenlopende habitats, waaronder de stenenbeekkikker, ook wel Lesuer's kikker genoemd. Deze kikker geeft de voorkeur aan rotsachtige beken, zowel in regenwouden als in drogere habitats. In tegenstelling tot andere kikkers paaien stenenbeekkikkers op de bodem van een beek en maken ze een nest in het zand en bladafval langs de beek. De kikkers leggen hun eieren in het nest om te voorkomen dat vissen de eieren eten. Een grote regenbui spoelt de eieren de beek in, waar ze uitkomen als kikkervisjes. Stenenbeekkikkers kunnen tot tien jaar oud worden.
