Huisdieren
Huisdieren
De suikerglijder en de vliegende eekhoorn lijken op het eerste gezicht veel gemeen te hebben vanwege hun gelijkaardige uiterlijk. Als u een beetje dieper kijkt, zijn deze twee zoogdieren erg verschillend. Zelfs hun wetenschappelijke classificaties zijn verschillend. Van de landen waar ze wonen tot de geluiden die ze maken bij communicatie, zijn deze twee dieren meer ongelijk dan gelijk.
Een van de grootste verschillen tussen de suikerglijder en de vliegende eekhoorn is dat ze heel anders baren. Het vrouwtje vliegende eekhoorn draagt haar jongen zoals de meeste zoogdieren door de jongen in een placenta in haar lichaam te dragen. Het vrouwtje suikerglijder is geen placenta-zoogdier. In plaats daarvan draagt ze baby's in een buidel zoals andere buideldieren. Net als een kangoeroe of een opossum, ontwikkelen de jongen van het vrouwtje suikerglijder zich in de buidel waar ze blijven tot ze 3 tot 4 maanden oud zijn. Een ander belangrijk verschil is dat het vrouwtje suikerglijder slechts één of twee jongen per worp zal hebben, terwijl de vliegende eekhoorn tot zes jongen per worp kan hebben.
Wanneer je een dichtere blik werpt op de overeenkomsten van de vliegende eekhoorn en de suikerglijder, is het gemakkelijk te zien dat ze niet zo gelijk zijn. Beide dieren hebben grote donkere ogen die hen helpen om in het donker te zien, maar een nauwe vergelijking zal tonen dat de ogen van de suikerglijder groter zijn en meer uitpuilen dan de ogen van een vliegende eekhoorn. De staart van een suikerglijder is meestal ongeveer 5 centimeter langer dan de staart van een vliegende eekhoorn. De tenen en klauwen van de suikerglijder zijn ook veel puntiger dan die van de vliegende eekhoorn. Hoewel de kleur bij beide zoogdieren zeer vergelijkbaar is, heeft een suikerglijder een zwarte streep in het midden van zijn rug van het hoofd tot aan de punt van de staart. Je kunt ook zien dat de vliegende eekhoorn iets kleiner is dan de suikerglijder. Een suikerglijder is gemiddeld 25 tot 30 centimeter lang terwijl de vliegende eekhoorn slechts lengtes van 20 tot 25 centimeter bereikt.
In het wild leven suikerglijders in Australië, Nieuw-Guinea en Indonesië. De vliegende eekhoorn is inheems in Noord-Amerika. De enige suikerglijders die je in Noord-Amerika ziet, worden als huisdier gehouden en werden in gevangenschap gekweekt. Suikerglijders krijgen hun naam vanwege hun voorkeur voor zoete voedsel. Een wilde suikerglijder eet sap van eucalyptus- en acaciabomen, evenals bloemen en bloemnectar en soms insecten. De vliegende eekhoorn heeft geen zoete tand en geeft de voorkeur aan de zaden en noten van harde houtbomen, bessen, fruit, en soms insecten, vogeleieren of nestelingen van vogels.
Zowel de suikerglijder als de vliegende eekhoorn zijn zeer sociale dieren en communiceren met een reeks geluiden. De vliegende eekhoorn heeft een hoge piep gebruikt voor het roepen van de jongen en kan ook blaffen in een lagere toon om gevaar over te brengen en anderen te laten weten dat het geagiteerd is. De suikerglijder blaft ook in een nog lagere toon om met anderen te communiceren maar sist wanneer het niet gelukkig is. Het is twijfelachtig dat je ooit de bont van beide dieren zult voelen, omdat vliegende eekhoorns niet gemakkelijk te vangen of te temmen zijn, maar als je dat zou, zou je opmerken dat de bont van zowel de vliegende eekhoorn als de suikerglijder zacht is, maar de bont van een suikerglijder is dichter en voelt bijna als dons.