Huisdieren
Huisdieren
Lamantijnen zijn zachte reuzen van de oceaan, schuw zoogdieren die in het verleden voor meermaidsen werden gehouden door verwarden zeelieden. Ondanks hun korpulente lichamen en gekrulle, gesnornde gezichten, dragen lamantijnen de Latijnse naam "Sirenia", wat meermeid of sirene betekent. Lamantijnen zijn herbivoren die vaak net onder het wateroppervlak uitrusten, precies in het zicht van zeelieden die naar beneden in het water kijken. Misschien einsame zeelieden, ver van huis en maanden of jaren geen vrouwelijke gestalte gezien, konden hun slapende vormen met een vrouw verwarren.
Lamantijnen zijn grote, grijze waterzoogdieren wier twee dichtstbijzijnde verwanten de olifant en de klipdas zijn, een klein knaagdier van de grootte van een muurmuis. Men gaat ervan uit dat lamantijnen zijn geëvolueerd uit een watelopende, planteneters zoogdier. Omdat ze zo groot zijn, besteden ze het grootste deel van hun tijd aan rusten en eten, zwevend net onder het oppervlak, aangezien ze elke drie tot vijf minuten moeten opduiken voor lucht. Wanneer ze volledig rusten, kunnen ze tot 20 minuten onder water blijven. Om die reden slapen lamantijnen niet voor langdurige periodes, maar nemen ze over de dag veel "lutjes".
Hoewel ze warmbloedige zoogdieren zijn, moeten lamantijnen in tamelijk warme wateren blijven. Ze worden over het algemeen gevonden in kustwateren in de tropen. Gedurende de zomer zijn West-Indische lamantijnen bekend dat ze zo ver noord worden gevonden als de kust van Massachusetts, hoewel waarnemingen langs de kusten van Georgia, Alabama en South Carolina veelvoorkomender zijn. Ze zijn meestal een veelvoorkomend gezicht aan de kust van Florida. Wanneer ze ondergedoken en rustend zijn, zijn lamantijnen doorgaans net onder het wateroppervlak, of ze kunnen op de bodem blijven.
Lamantijnen zijn vegetariërs, ze eten een verscheidenheid aan zeegrassen, drijvende planten en ander waterplantenleven. Ze kunnen elke dag 10 tot 15 procent van hun lichaamsgewicht in vegetatie eten. Lamantijnen zijn berucht langzame bewoners, ze zwemmen slechts ongeveer 5 tot 8 kilometer per uur, hoewel ze korte piekbursten van tot 32 kilometer per uur kunnen volhouden.
Lamantijnen hebben geen natuurlijke roofdieren. Hoewel soms oude of zwakke exemplaren door alligators of haaien worden gegeten, is dit een zeldzame gebeurtenis. Hun grootste bedreiging is verlies van leefgebied, en het gedood worden door motorboorschroeven wanneer bootbestuurders die de slapende reuzen net onder het wateroppervlak niet zien, ze overrijden. Lamantijnen kunnen ook verdrinken wanneer ze verstrikt raken in vislijnen terwijl ze ondergedoken zijn, wat hen weerhoudt om op te duiken voor lucht.
Vandaag de dag worden lamantijnen erkend als een bedreigde soort en zijn ze beschermd onder de Endangered Species Act van 1973 en de Marine Mammal Protection Act van 1972. De West-Indische lamantijnen van de Verenigde Staten zijn ook beschermd onder de Florida Manatee Sanctuary Act van 1978. Motoristen dicht bij de kust zijn verplicht langzaam te varen om de slapende lamantijnen te ontwijken die rusten en eten dicht bij de kust waar vegetatie overvloedig is en het water warm is.