Huisdieren
Huisdieren
De schattige en brutaal zeehond lijkt een dubbel leven te leiden: hij vestigt zich in twee verschillende werelden, zowel als landliefhebber als zeesirene. Voortgaand met dit patroon van "tweeën," zijn er twee hoofdtypes zeehonden: de echte, of oorloze, zeehond, en de oorzeehond – de categorie waarin de zeeleeuw en bontzeehond vallen. Deze zwemvoetige waterzoogdieren overleven voor het grootste deel in koude zeeën. Hun torpedovormige lichamen zijn perfect aangepast aan snelle en elegante zwem, het type waterbeweging dat de minste hoeveelheid energie gebruikt om de smakelijkste voedselhapjes te winnen. Zeehonden zijn carnivoren. Ze voeden zich met vis, schelpdieren en inktvis. Sommige zeehonden eten zelfs pinguïns.
Echte zeehonden zijn leden van de familie Phocidae. Volgens Encyclopaedia Britannica online zijn er 32 soorten zeehonden. De grote vader van echte zeehonden is de olifantzeehond, die kan uitgroeien tot een gewicht gelijk aan een minibus. Aan het andere uiteinde van de schaal is de ringelzeehond, die niet groter is dan een grote hond, legt de website Globio uit. Zeehonden weten overal ter wereld te gedijen, levend in zee evenals zoetwatermeren. Vooral echter, maken deze gladde wezens hun thuis in Antarctica en de Noordelijke IJszee, en voor nu vinden ze overvloedige vis om op te prooien in deze ecosystemen.
Het dieet van de zeehond is allesbehalve eentonig. De zeehond neigt om te dineren op een scala aan vis, waaronder bot, haring, krill en zalm. De vis en schelpdieren die zeehonden eten, hangen af van het specifieke habitat waarin zeehonden zich bevinden. Ze eten inktvis en weekdieren. Sommige eten plankton. Ze scheuren hun voedsel in hanteerbare stukken en slikken deze dan geheel door. Gewone zeehonden bijten met zware kiezen om weekdieren te pletten, schaal en alles. Keizer- en Adéliepinguïns vallen ten prooi aan aanzienlijke luipaardrobben. Deze zeehonden liggen in de wazige oceaandiepten op de loer tot de pinguïns erin duiken. Ze grijpen de vogels in hun bek en schudden ze tot ze dood zijn. De pinguïns maken 87 procent uit van het dieet van de luipaardrob, volgens Globio.
Zeehonden paren, krijgen en grootbrengen hun jongen op het land, terwijl ze de meerderheid van hun tijd aan zee doorbrengen. De consumptie van voedsel wordt prioriteit nummer één zodra het vrouwelijke zeehond zwanger wordt. De zwangerschapsduur, zoals bij mensen, is negen maanden, en de aanstaande moeder verschaft geen tijd om te eten om vetreserves op te bouwen om de zwangerschap te onderhouden. Wanneer ze terugkeert naar de broedplaats om te bevallen, zullen haar vetreserves haar in staat stellen om haar jong te geven en lange perioden zonder eten door te komen.
Volgens Globio worden zadelrobben ongeveer 12 dagen gezoogd en dan door hun moeders verlaten om voor zichzelf te zorgen. Zeehondenjongen zoogden op moedermelk dat tot 45 procent vet bevat gedurende deze periode. Vergelijk dit met de 4 procent die in koemelk zit. Na bijna twee weken zoogt, weegt de zeehondenjongen ongeveer drie keer zoveel als bij de geboorte.
Zeehonden kunnen ten prooi vallen aan roofdieren zoals orka's, haaien, ijsberen en, uiteraard, mensen. Ijsberen vangen zeehonden door rond openingen in het ijs te wachten. Uiteindelijk, wanneer de zeehond omhoog komt voor lucht, grijpt de ijsbeer zijn kans. Zeehonden zijn de belangrijkste voedselbron voor ijsberen. Mensen vormen de grootste bedreiging voor zeehonden. Zeehonden worden gewaardeerd om hun vlees, huiden en olie. Mensen doden soms gewone zeehonden in de veronderstelling dat ze verantwoordelijk zijn voor afnames in de vispopulatie.