Schurft is een huidaandoening bij dieren, voornamelijk honden, veroorzaakt door mijten die in of op de huid van de gastheer leven. In sommige gevallen graven de mijten mehrere centimeters diep in uw huisdier. Er zijn vier hoofdtypes schurft bij huisdieren: demodectische, sarkoptische, notoedrische en cheyletiellosis. Het goed behandelen van uw huisdier vereist het weten welk type het heeft. Sommige symptomen komen voor bij de verschillende soorten, dus het laten diagnosticeren van uw huisdier door een dierenarts is een belangrijke stap bij het behandelen van schurft.
Benodigdheden
Instructies
- Demodectische schurft
- Observeer uw huisdier. Meest voorkomend bij puppy's, maar soms gediagnosticeerd bij katten, demodectische schurft is extreem ernstig. Dit type kan niet worden genezen, maar kan worden beheerst. Het is een goed teken als haar begint te groeien op plekken waar het is uitgevallen, vaak rond het gezicht en de poten. Een afname van jeuk en verdwijning van een septische geur wijst ook op een afname van mijten.
- Inspecteer de vacht van uw huisdier nauwkeurig. Hoewel u deze mijten niet met het blote oog kunt zien, kunt u misschien genezing van schilferige of geïrriteerde huid opmerken, een afname van roos tot een normaal niveau en afwezigheid van wonden veroorzaakt door demodectische schurft.
- Breng uw huisdier naar een dierenarts. Zij kunnen huidschrapingen uitvoeren die kunnen wijzen op afwezigheid van mijten. Bij dit type schurft is echter een continu behandelingsregime mogelijk vereist.
- Sarkoptische schurft
- Let op een afname van intens krabben bij uw huisdier. Vernieuwde haargroei, met name op de ellebogen, oren, borst en buik, geeft aan dat de schurft geneest. Minder ernstig dan demodectische maar zeer besmettelijk, sarkoptische schurft is de meest voorkomende vorm die bij honden wordt gediagnosticeerd.
- Onderzoek de huid van uw hond op pustels en korstige huid. Afwezigheid of genezing van deze signalen een succesvolle behandeling van de aandoening van uw hond. Als uw hond wonden ontwikkelt door krabben, houd hem dan in de gaten op enige aanwijzing dat de jeuk is afgenomen.
- Bezoek uw dierenarts voor bevestiging dat de schurft verdwenen is. Huidtests kunnen dit normaal gesproken bevestigen. Uw dierenarts wil misschien de lymfeklieren van uw hond onderzoeken als huidirritatie ertoe heeft geleid dat ze zijn opgezwollen.
- Notoedrische schurft
- Houd uw kat in de gaten op haargroei op gebieden die zijn getroffen door notoedrische schurft, vergelijkbaar met sarkoptische schurft bij honden. Een daling van intens krabben bij uw kat is een goed teken.
- Kijk nauwkeurig naar de huid van uw kat voor genezen wonden of letsels. Korstige huid, schilfers en papules zouden moeten genezen als de behandeling werkt.
- Raadpleeg uw dierenarts om definitief vast te stellen of de schurft verdwenen is. Omdat symptomen van notoedrische schurft gedeeltelijk worden toegeschreven aan een allergische reactie op mijten, kunnen sommige problemen aanhouden, zelfs nadat de behandeling effect heeft gehad.
- Cheyletiellosis schurft
- Let op een afname van roos bij uw huisdier. Cheyletiellosis schurft wordt "wandelende roos" genoemd omdat u vaak de kleine mijten kunt zien bewegen op de losse huid waar ze leven.
- Controleer uw huisdier nauwkeurig op roos onder de buitenste laag vacht. Dit type schurft kan haaruitval of jeukende huid vertonen zoals de andere, maar hoeft niet.
- Bezoek uw lokale dierenarts voor een definitieve prognose van de cheyletiellosis schurft van uw huisdier.
