Huisdieren
Huisdieren
In de veterinaire geneeskunde kan de term "oogkas" verwijzen naar de orbitaalbeen alsmede de inhoud van de kas—het oog, zenuwen en andere weefsels. De anatomie van de oogkas varieert over hondenrassen. Anatomische kenmerken, zoals de grootte en vorm van de oogkas, maken sommige rassen automatisch gevoelig voor orbitale ziekten. Oorzaken van oogkasziekten zijn immuunsysteemreacties, erfelijke aandoeningen, trauma, ontstekingen en kanker.
Het oogappel van een hond produceert op natuurlijke wijze vloeistof die wegstroomt via het nasale kanaal. Wanneer een hond lijdt aan glaucoom, stroomt de vloeistof niet goed weg. De onjuiste afvoer resulteert in een verhoogde vloeistofdruk in het oogappel. De verhoogde vloeistofdruk kan leiden tot vergroting van het oogappel, vervorming van de vorm en blindheid, volgens Dr. Terri L. McCalla van Animal Eye Care in Bellingham, Washington.
Glaucoom kan erfelijk zijn, of het kan optreden wanneer het oog wordt getroffen door kanker, ontsteking, staar of trauma-geïnduceerde netvliesloslating. Een dierenarts kan de exacte oorzaak van de ziekte bepalen. Wanneer glaucoom vroeg genoeg wordt ontdekt, kan het worden behandeld met oogdruppels, en kan het oog worden gered. Geavanceerd glaucoom vereist vaak chirurgische verwijdering van het oog.
Zygomatische speekselklieraandoening treedt op wanneer de klier ontstoken of geïnfecteerd raakt en op de oogkas drukt. Een tumor van de speekselklier kan druk uitoefenen op de oogkas, waardoor het oogappel naar buiten puilt of naar binnen zakt. Bovendien kan een tandabces ervoor zorgen dat de speekselklier vergroot en de oogkas vervormt. De infectie kan zich zelfs verspreiden naar het orbitaalbeen en ernstige pijn veroorzaken voor de hond. In dit geval omvat de behandeling het verwijderen van de geïnfecteerde tand, het plaatsen van een drain in de mond van de hond om de vloeistof af te voeren, en het toedienen van antibiotica.
Een dierenarts moet de onderliggende oorzaak van zygomatische speekselklieraandoening bepalen voordat de behandeling kan beginnen. De hond kan een operatie nodig hebben om de geïnfecteerde klier te verwijderen en zo de oogkas terug te brengen naar de normale grootte. Als de oogkas is beschadigd door de infectie, moet de dierenarts mogelijk weefsel- en beenverplantingen gebruiken om vernietigde gebieden te vervangen.
Orbitale neoplasie is normaal gesproken een langzaam groeiende kanker die zeer weinig symptomen vertoont totdat deze volledig gevorderd is. De gevorderde staat van de maligne aandoening bij de diagnose maakt de prognose slecht, volgens Dr. David T. Ramsey van het Veterinary Medical Center van Michigan State University.
Symptomen omvatten uitstulping van het oogappel, pijn bij het openen van de mond, koorts, zichtverlies, roodheid en een vervormde kasvorm. De kanker treft doorgaans jongere honden, met een gemiddelde leeftijd van ongeveer 8 jaar bij de diagnose.
De diagnose wordt gesteld met behulp van echografie en een naaldbiopsie van het getroffen gebied. Als de kanker lijkt te zijn beperkt tot de oogkas en er geen aanwijzing is voor metastasen naar andere delen van het lichaam of de schedel, is chirurgie de gebruikelijke behandelmethode. De hond kan een complete verwijdering van het oogappel, het ondersteunende weefsel, het orbitaalbeen en zenuwen in het gebied moeten ondergaan.
Bij deze ziekte bewegen de ogen vaak naar achteren in de kas. Een of beide oogleden kunnen beginnen te zakken. De oogleden kunnen naar binnen keren en het oog irriteren. Gezichtsspieren kunnen beginnen te atrofiëren als gevolg van verschillende graden van verlamming. Horner syndroom wordt veroorzaakt door letsel, ontsteking of maligne aandoening in de hersenen, oren of het ruggenmerg van de hond. De behandeling omvat het verlichten van de symptomen met oogdruppels en vervolgens het behandelen van de onderliggende oorzaak van de ziekte. De aandoening kan binnen zes tot acht weken worden opgelost met medische behandeling als de hond niet lijdt aan een maligne aandoening.