Huisdieren
Huisdieren
Sommige van de ergste pathogenen ter wereld zijn niet kieskeurig over de lichamen die ze binnendringen. Voor deze bacteriëen lijken de vlees van zoogdieren, vogels en reptielen allemaal even uitnodigend. Dat is waarom ofloxacine, een medicijn oorspronkelijk ontwikkeld om bacteriële infecties bij mensen te behandelen, hetzelfde doet voor veel van de dieren waarmee we leven en die we liefhebben. Ofloxacine en al zijn derivaten zijn alleen verkrijgbaar op recept van een dierenarts.
Ofloxacine, een breed-spectrum antibiotica geclassificeerd als een quinolon, wordt door dierenartsen gebruikt om bacteriële infecties te behandelen. Het medicijn werkt door een specifiek enzym in bacteriëen te neutraliseren, waardoor ze onstaat zijn om zich te vermenigvuldigen of zichzelf te herstellen. Door de jaren heen zijn deze quinolonen verfijnd tot veel derivaten, allen met iets andere moleculaire structuren, gericht op specifieke dieren of aandoeningen. De meest recente versies, gemodificeerd om fluoratomen te bevatten, heten fluoroquinolonen. De generieke namen van diergeneeskundige quinolonen eindigen vaak op "-floxacine". Bijvoorbeeld enrofloxacine, marbofloxacine, difloxacine en orbifloxacine worden allemaal gebruikt om katten en honden te behandelen.
Wanneer katten met elkaar of honden vechten, zijn letsels aan de hoornvlies, vergezeld van bacteriële infecties, een veelvoorkomend gevolg voor beide soorten. Ernstige letsels kunnen chirurgie vereisen, maar om infecties op te lossen, behandelen dierenartsen vaak de ogen van dieren met ofloxacine oogdruppels of zalf. Infectieuze conjunctivitis veroorzaakt door organismen zoals staphylococcus, mycoplasma, chlamydia, pseudomonas en andere bacteriëen reageren ook goed op ofloxacine. Bij katten kan conjunctivitis veroorzaakt door het feliene herpesvirus chronisch worden, vooral in huishoudens met meer dan één kat. Een gevaarlijk bijwerking: bij katten kan ofloxacine leiden tot degeneratie van het netvlies. Het medicijn wordt ook gebruikt om ooginfecties bij andere zoogdieren, vogels en reptielen te behandelen.
Wanneer schadelijke bacteriëen de lichamen van dieren binnendringen, behandelen dierenartsen de infecties vaak met ofloxacine medicijnen die oraal of via injectie worden toegediend. Tularemie, veroorzaakt door de F. tularensis bacterie, komt overal in de VS voor, met konijnen als belangrijkste overdrachtsvector - vandaar de volkelijke naam "konijnenkoorts". Katten en honden kunnen deze potentieel dodelijke ziekte ook op mensen overdragen. Meestal tonen katten ernstigere symptomen en lopen ze een groter risico om aan de ziekte te sterven dan honden, maar tularemie in beide soorten wordt veelal behandeld met fluoroquinolonen. Positieve resultaten zijn ook gerapporteerd wanneer caniene brucellose, die de reproductieve systemen van honden van beide geslachten aantast en zwangere teven hun pups laten verliezen, behandeld wordt met deze klasse antibiotica. Fluoroquinolonen worden ook voorgeschreven voor huid- en zachtweefselinfecties, mastitis, prostatitis, peritonitis en osteomyelitis bij honden en katten.
De Yersinia pestis bacterie verantwoordelijk voor de bubonische pest, die in de 14e eeuw meer dan de helft van de bevolking in Europa doodde, is levend en wel in de VS, voornamelijk in Oregon, Arizona, Colorado, Californië en New Mexico. Volgens The Merck Veterinary Manual, ondanks dat gemiddeld slechts ongeveer 10 menselijke gevallen per jaar voorkomen, kunnen honden en katten, wanneer ze gebeten worden door geïnfecteerde ratten- en knaagdiervlooien, de vlooien naar huis brengen om hun menselijke gezinsleden te infecteren. De bubonische pest treft eerst het lymfatische systeem; wanneer het daarvandaan voortschrijdt naar andere orgelsystemen, heet het septische pest, en kan worden verspreid door contact met lichamelijke afscheidingen; en wanneer het de longen binnendringt, heet het longpest, wat door de lucht kan verspreiden. Hoewel fluoroquinolonen nooit in klinische studies met pest-geïnfecteerde katten en honden zijn bestudeerd, hebben de medicijnen zich effectief bewezen bij het behandelen van huisdieren in regio's waar de ziekte endemisch is in wilde dieren, rapporteert The Merck Veterinary Manual.