Huisdieren
Huisdieren
Vestibulaire toxiciteit, ook wel perifere vestibulaire ziekte genoemd, is een toxisch effect op het vestibulum van het oor dat honden treft. De tekenen en symptomen zijn zeer dramatisch en verschijnen plotseling. De drie hoofdoorzaken van vestibulaire toxiciteit zijn oorinfecties, medicijnen die in het oor worden geplaatst en orale medicijnen. Idiopathische gevallen zijn die zonder bekende oorzaak. Vestibulaire toxiciteit is behandelbaar, en de meeste honden herstellen volledig binnen twee weken na aanvang van de behandeling.
De opkomst van tekenen en symptomen is plotseling en omvat ataxie (verlies van evenwicht), nystagmus (constante verschuiving of roling van ogen), duizeligheid, misselijkheid, wankelen, kopschuinstand, struikelen, cirkelen en rollen. Aangedane honden vertonen vaak geen tekenen van oorpijn.
Infecties van het middenoor en binnenoor zijn een primaire oorzaak van vestibulaire toxiciteit. In tegenstelling tot buitenoorinfecties hebben ze mogelijk geen zichtbare afscheiding of symptomen. Ze worden veroorzaakt door bacteriën of schimmels en kunnen ontstaan door een onopgemerkte of incompleet behandelde infectie in het buitenoor of mond die naar binnen of omhoog in de gehoorgang verspreidt.
Een andere primaire oorzaak is de introductie van medicatie in het buitenoor van de hond. Dit kan een toxische of allergische reactie zijn op voorgeschreven medicatie, maar is vaker afkomstig van medicatie die aan een ander dier of voor een andere ziekte is voorgeschreven. Humane medicijnen kunnen ook toxiciteit bij honden veroorzaken.
Sommige vestibulaire toxiciteit wordt veroorzaakt door orale medicatie. Metronidazol (handelsnaam Flagyl) is de meest voorkomende orale medicatie. Dit type toxiciteit is zeldzaam en treedt meestal op bij langdurige of herhaalde blootstelling. Het gebruik moet onmiddellijk worden gestaakt bij opkomst van symptomen.
Huisdier eigenaren en dierenartsen kunnen vestibulaire toxiciteit gemakkelijk verkeerd diagnosticeren. Het deelt symptomen met veel aandoeningen, waaronder goedaardige en kwaadaardige tumoren van het middenoor, binnenoor en hersenen. Andere aandoeningen met vergelijkbare symptomen zijn thiamine-tekort, hoofdletsel, schildklierziekte en epilepsie. Ernstige bacteriële en virale infecties (zoals hondsdolheid en hondenziekte) lijken op vestibulaire toxiciteit, maar gelukkig zijn de meeste honden in Noord-Amerika hiertegen gevaccineerd. Eigenaren verwarren vestibulaire toxiciteit vaak met een beroerte, dus een gevaar is ongerechtvaardigde euthanasie.
Meerdere tests kunnen nodig zijn voor een juiste diagnose. Basis tests zijn oorcultuur en analyses van bloed, serum en urine. Idiopathische gevallen kunnen meer agressieve diagnostiek nodig hebben, inclusief een magnetische resonantie afbeelding onderzoek.
De behandeling hangt af van de oorzaak. Vestibulaire toxiciteit door oorinfecties wordt behandeld met antibiotica of antischimmelmiddelen. Gevallen veroorzaakt door medicatie worden behandeld door de medicatie te staken. De grootste gevaren voor honden met deze aandoening zijn misselijkheid en secundair letsel. Anti-misselijkheidsmedicatie is meestal nodig om de hond te laten blijven eten en drinken. Voeden en water geven moet mogelijk met de hand worden gedaan. De hond zal geplaagd en gedesoriënteerd zijn en moet rustig blijven en worden beschermd tegen zelfverwonding. Een hond die behandeling krijgt, zou binnen twee weken moeten herstellen. Als de aandoening vordert tot braken of aanvallen, wordt het erger en kan vestibulaire toxiciteit een verkeerde diagnose zijn.