Huisdieren
Huisdieren
Als uw hond moeite heeft met lopen of met de voorpoten wijd uit elkaar staat, lijdt ze misschien aan een aandoening die elleboogdysplasie wordt genoemd. Deze aandoening ontwikkelt zich bij jonge honden en resulteert in abnormale kraakbeen- en beengroei in de ellebooggewrichten. Het komt over het algemeen voor bij grote rassen, zoals Rottweilers, Labrador retrievers, Newfoundlands en Duitse herders. Vroegtijdig diagnosticeren en behandelen van deze aandoening kan helpen om de hoeveelheid schade aan de gewrichten te beperken.
Dr. Nicholas Trout, dierenchirurg, stelt dat de oorzaak van elleboogdysplasie onbekend is, hoewel verschillende factoren bijdragen aan de ontwikkeling van deze aandoening. Deze omvatten genetica, snelle groeisnelheid geassocieerd met overvoeding of puppyvoer met veel eiwitten, hormonen en trauma. Een combinatie van deze factoren verstoort de normale ontwikkeling van het ellebooggewricht, wat leidt tot ontsteking, zwelling en artritis.
Elleboogdysplasie verwijst naar verschillende aandoeningen die het ellebooggewricht aantasten. Een hond kan aan meer dan een van deze aandoeningen lijden. Osteochondrosis dissecans, of OCD, treedt op wanneer het kraakbeen in het gewricht gefragmenteerd raakt en volledig of gedeeltelijk loskomt van het been. Aangezien het kraakbeen normaal gesproken de delen van de gewrichten dempt die tegen elkaar wrijven, veroorzaakt OCD aanzienlijke pijn. Fragmentatie van de mediale coronoïde proces, of FMCP, beschrijft de degeneratie van een deel van de ellepijp, of het buitenste voorpootbeen, dat kan optreden wanneer de ellepijp en de spaakbeen, of het binnenste voorpootbeen, met verschillende snelheden groeien. Bij onverwoven anconeal proces, of UAP, fuseert de haak die de ellepijp en het bovenarmbeen, of het bovenste voorpootbeen, verbindt, niet goed met de ellepijp en veroorzaakt het dat het gewricht onstabiel wordt.
Teken van elleboogdysplasie omvatten kreupelheid in één of beide voorpoten die plotseling optreedt of geleidelijk ontwikkelt; moeite met opstaan na een periode slaap of rust; en lopen met de ellebogen van de borst gehouden. Kreupelheid neemt vaak toe na inspanning en het ellebooggewricht kan gezwollen lijken. Symptomen kunnen al op vier maanden leeftijd naar voren komen en worden ernstiger gedurende het eerste jaar van de hond. De klinische tekenen zullen in ernst afnemen en misschien alleen af en toe verschijnen na deze periode, hoewel schade door artritis zal blijven optreden.
Diagnose van elleboogdysplasie omvat een lichamelijk onderzoek, volledige medische geschiedenis en röntgenfoto's, of X-stralen, van beide ellebogen. Dierenartsen letten op tekenen van kreupelheid, zoals stijfheid tijdens het lopen, en controleren op pijn door het ellebooggewricht te manipuleren. De beweging die pijn veroorzaakt, helpt bij het bepalen van het type dysplasie. UAP veroorzaakt vaak pijn wanneer de elleboog wordt gestrekt, OCD veroorzaakt meestal pijn tijdens het buigen van de elleboog en FMCP veroorzaakt doorgaans pijn tijdens het buigen van de elleboog en naar binnen draaien van de poot. Röntgenfoto's genomen vanuit meerdere hoeken helpen andere aandoeningen uit te sluiten die voorpootkreupelheid kunnen veroorzaken, zoals osteochondrose van het schoudergewricht.
Dierenartsen schrijven vaak ontstekingsremmende medicijnen voor, zoals aspirine, om zwelling en pijn te verminderen bij honden met milde of af en toe symptomen en honden met ernstige artritis schade. Behandeling voor deze gevallen omvat ook gewichtscontrole en matige beweging, zoals zwemmen, om spiertoon op te bouwen zonder de ellebooggewrichten te belasten. In gevallen met jonge honden met minimale artritis schade of wanneer medisch management niet effectief is, kunnen dierenartsen chirurgische ingrepen uitvoeren om verdere schade aan de ellebooggewrichten te beperken. Chirurgie voor FMCP en OCD omvat het verwijderen van het gefragmenteerde kraakbeen. Chirurgie voor UAP vereist het doorsnijden van de ellepijp direct onder het ellebooggewricht om druk te verlichten.