Huisdieren
Huisdieren
Elleboogartritis bij honden, vaak elleboogdysplasie genoemd, ontstaat door een erfelijke aanleg. De hond krijgt last van botfragmenten in het gewricht, gevolgd door ernstige artritische veranderingen. Sommige honden hebben hun hele leven last van kreupelheid, terwijl anderen progressieve, degeneratieve artritis ontwikkelen die het dier uiteindelijk gehandicapt maakt.
Volgens het Southern California Veterinary Hospital treedt erfelijke elleboogartritis bij honden voornamelijk op bij middelgrote tot grote rassen. De aandoening komt voor bij Duitse herders, Berner Sennenhonden, Newfoundlands, Rottweilers, Golden Retrievers, Mastiffs en Labrador Retrievers. De elleboog lijkt zich tijdens het jonge leven van de hond abnormaal te ontwikkelen. Overvoeding van jonge honden, trauma en hormonen lijken allemaal de aandoening te verergeren bij honden met een genetische aanleg voor elleboogdysplasie.
Elleboogartritis ontwikkelt zich als het laatste stadium van elleboogdysplasie. De elleboog kan eerst abnormale kraakbeenontwikkeling vertonen, een niet goed samengehecht gewricht dat een oneffen oppervlak veroorzaakt, en aanhoudende ontsteking. Dit zijn sterke indicatoren dat de elleboog na verloop van tijd ernstige degeneratieve artritis zal ontwikkelen.
De meeste honden vertonen vroeg in hun leven symptomen van elleboogdysplasie. De symptomen treden meestal op tussen de vijf en twaalf maanden leeftijd. De hond begint vaak met gewrichtsstijfheid en heeft moeite om makkelijk op te staan uit een liggende of zittende positie. Naarmate de artritis vordert, kan de hobbelend of kreupel lopen. In het begin vertoont de hond vaak alleen 's ochtends symptomen. De hond toont geen interesse meer in dingen die hij vroeger leuk vond, zoals apportelend spelen of rennen. Hij kan ook ongemak vertonen bij het springen van bedden of meubels.
De dierenarts voert een lichamelijk onderzoek uit om de algehele gezondheid van de hond te beoordelen. Hij onderzoekt handmatig de voorpoten en ellebogen van de hond om de pijn te lokaliseren. De poot lijdt vaak onder een beperkte bewegingsvrijheid, dus de dierenarts bepaalt het bewegingsvermogen van de ellebogen, volgens de Orthopedic Foundation for Animals. De dierenarts schrijft röntgenfoto's voor. CT-scans worden ook gebruikt om een definitieve diagnose te stellen.
Zodra elleboogartritis is gediagnosticeerd, kan de dierenarts de hond anti-inflammatoire medicatie voorschrijven, zoals Adequan, Deracoxib of Cosequan. Als de hond te zwaar is, wordt een gewichtsbeheersingsplan opgesteld. Matige beweging is ook gunstig. Chirurgie kan worden voorgeschreven als de aandoening wordt ontdekt voordat de artritis optreedt.