Huisdieren
Huisdieren
Hoewel verharen normaal is voor de meeste hondenrassen, leidt caniene haaruitval tot kale plekken op het lichaam van een hond. Bekend als alopecie, treft haaruitval alle typen honden en ontwikkelt het zich geleidelijk of plotseling, afhankelijk van de oorzaak. Sommige gevallen van alopecie zijn beperkt tot problemen met de huid zelf, terwijl andere gevallen een onderliggend medisch probleem weerspiegelen, volgens PetMD.
Overmatig haarverlies, vooral in onregelmatige patronen of gecombineerd met andere symptomen zoals jeuk en korstachtige letsels, signaleert een noodzaak voor dierenartsbehandeling. Hoewel veel ziekten en infecties alopecie kunnen triggern, zijn de meest voorkomende oorzaken van haaruitval bij honden dermatitis, schurft, ringworm en hormonale aandoeningen zoals de ziekte van Cushing en schildklier te weinig activiteit, volgens Vetinfo. Als ze onbehandeld blijven, maken huidproblemen het leven van een hond ongemakkelijk, en hormonale problemen veroorzaken aanhoudende, systemische degeneratie.
Van de huidaandoeningen veroorzaakt dermatitis, dat meestal een allergische reactie is op iets in de omgeving van een hond, huidirritatie naast haaruitval. Schurft, veroorzaakt door parasieten die in de huid leven, produceert schilfering, jeuk en blaarvorming, plus het haarverlies. Ringworm, een schimmelinfectie, kan ook schilfering en jeuk produceren, plus pustels en vochtafscheiding, volgens Pet Education.com. Deze duidelijke symptomen zullen verschijnen in de vlekken waar een hond haar is verloren.
Caniene ziekte van Cushing en schildklier te weinig activiteit triggern haaruitval en andere ongebruikelijke symptomen. Bij de ziekte van Cushing, een ingewikkelde aandoening die optreedt wanneer de bijnieren te veel van het hormoon cortisol produceren, zullen honden last hebben van dunner wordende huid naast het haarverlies, plus blauwe plekken, verhoogde dorst, malaise en een vergrote buik, volgens Pet Education.com. Bij schildklier te weinig activiteit, een aandoening waarbij de schildklier van de hond niet genoeg schildklierhormoon produceert, komt alopecie samen met gistinfecties, malaise, verlaagde hartslag en mogelijk huidpigmentatie.
Het diagnosticeren van de redenen voor het haarverlies van een hond begint met een volledige medische geschiedenis die rekening houdt met het type en de ernst van eventuele huidletsels en jeuk, en hoe lang de hond al haar verliest. De dierenarts zal een kleine hoeveelheid huid afschrapen om te biopseren op bacteriële, schimmelinfecties of parasitaire infecties, volgens VeterinaryPartner.com, en een bloedonderzoek en urineonderzoek aanvragen. De dierenarts kan ook schildklier- en bijnierhormoon testen bestellen.
Behandeling hangt af van welke ziekte of aandoening is gediagnosticeerd. Allergische dermatitis kan worden gecontroleerd met antihistaminica, steroïden en het beperken van contact met het allergeen, volgens Pet Education.com. Schurft en ringworm vereisen hun eigen medicijnen. Schildklier te weinig activiteit wordt behandeld met dagelijkse schildkliermedicatie, en de ziekte van Cushing heeft een verscheidenheid aan behandelingen afhankelijk van de oorzaak. Behandelingen moeten infecties verhelpen of aandoeningen controleren en het lichaam van de hond in staat stellen om haar te laten teruggroeien op de aangedane gebieden.