Huisdieren
Huisdieren
De milt verwijdert en vernietigt versleten bloedcellen en helpt infecties te bestrijden. Het is vuistgroot en sponsachtig, en is gesitueerd achter de onderste ribben in de bovenste linkerbovenbuik. Dit donkerpaarse orgaan zwelt op als gevolg van vele ziekten, inclusief infecties en tumoren. De meest voorkomende milttumoren, of massa's, zijn hemangiomen, hemangiosarcoom, hematomen en miltontwisting. Volgens het American College of Veterinary Surgeons (ACVS), "Tot 67 procent van honden met miltmassa's heeft een maligne tumor."
Volgens het Merck Veterinary Manual, "Hemangiomen zijn goedaardige proliferaties die sterk lijken op bloedvaten. Of dit neoplasieën (nieuwe abnormale groei---maligne of goedaardige), hamartomen (goedaardige tumorachtige massa's), of vasculaire misvormingen zijn, blijft ongedefinieerd, en er bestaan geen duidelijke criteria die hun scheiding toelaten." Als gevolg hiervan beveelt het ACVS verwijdering van de milt (splenectomie) aan, omdat het dient als "zowel een diagnostische als therapeutische procedure." Hemangiomen kunnen een presentatie hebben die lijkt op hemangiosarcoom en moeten daarom correct worden gediagnosticeerd.
De National Canine Cancer Foundation (NCCF) stelt dat hemangiosarcoom (HSA) "een ongeneeslijke tumor van cellen die bloedvaten bekleden." Volgens het ACVS is het een veelvoorkomende milttumor die meestal wordt gezien bij honden van acht tot 10 jaar oud. De NCCF schat dat tot 2 miljoen honden jaarlijks kunnen sterven aan HSA, met grote rassen bijzonder vatbaar. Risicorassen omvatten Duitse herders, golden retrievers, labradors, poedels, Portugese waterhonden en Skye-terriërs, onder anderen.
Een hematoom is een lokale verzameling van meestal gestold bloed als gevolg van een gescheurd bloedvat. Volgens de American Medical Association kunnen hematomen variëren van een kleine tot een potentieel dodelijke aandoening, afhankelijk van de locatie en hoeveelheid opgeslagen bloed. Het ACVS merkt op dat hematomen een van de meest voorkomende niet-neoplastische (betekent geen tumor) laesies zijn, goed voor 20 tot 41 procent van alle miltlaesies. Dierenartsen bevelen chirurgische verwijdering van milthematomen aan, wat meestal het probleem corrigeert en een splenectomie voorkomt.
Het ACVS zegt dat miltontwisting optreedt "wanneer de milt roteert/twist, waardoor bloedafvoer wordt voorkomen, wat leidt tot zwelling van de milt. Het kan op zichzelf optreden (zeldzaam) of in combinatie met maagdilatatie-volvulus." Het komt voor bij diepborstige, grote en reuzenrassen honden zoals deense doggen en Duitse herders. Tekenen kunnen acuut of chronisch zijn van pijn en instorten tot braken, buikopzwelling, gewichtsverlies en overmatig drinken. Dierenartsen bevelen splenectomie aan, wat meestal resulteert in een goede prognose.
Of het nu HSA, hemangioom of miltontwisting is, de aanbevolen behandeling is verwijdering van de milt van de hond. Volgens het ACVS, in alle gevallen van splenectomie, stabiliseert het chirurgisch personeel van de dierenarts de patiënt vóór de operatie, wat kan omvatten vochttherapie of een bloedtransfusie. Net als bij alle operaties, treden complicaties op, met de meest voorkomende bloeding, hartritmestoornis en pancreatitis. Als uw hond tekenen vertoont van buikopzwelling, gewichtsverlies, flauwvallen, zwakte of pijn na de operatie, neem dan onmiddellijk contact op met uw dierenarts.