Huisdieren
Huisdieren
Canine schimmelaandoeningen omvatten coccidioidomycose en blastomycose. Vaak verward met longkanker, deze ziekten komen uit de omgeving. Schimmeloorganismen in de grond creëren microscopische sporen in de lucht, die gemakkelijk diep in de longen van de hond dringen. Het immuunsysteem van gezonde honden bestrijdt deze ziekten meestal, maar een hoog aantal sporen of een dier met een aangetast immuunsysteem stellen snelle sporenreproductie en ziekteverschijnselen mogelijk.
Blastomycose is aanwezig in grond langs beekjes, meren en vijvers. Het komt vaak voor in het bovenste Middenwesten van de Verenigde Staten langs de Mississippi en Ohio rivieren. Soms leeft het in tuinaarde en potgrond. Honden krijgen de ziekte door inademing van sporen terwijl ze graven en geuren opsporen in organische grond. Zodra ze in de longen zijn, veranderen sporen in gist die de mogelijkheid heeft om zich naar andere plaatsen van het lichaam te verspreiden, zoals huid, ogen en gewrichten.
Coccidioidomycose komt voor in semi-aride regio's van het zuidwesten van de Verenigde Staten. Infectie treedt op door inademing van stofdeeltjes die bedekt zijn met sporen. Valley Fever is de gewone naam voor deze ziekte. Zodra ze zijn ingeademd, groeien de sporen uit tot sferules, die groeien tot ze barsten. Barsten geeft honderden nieuwe sporen vrij, waardoor de infectie verspreidt. Het immuunsysteem van de meeste honden doodt de sferules, maar bij aangetaste dieren wordt het een ernstige ziekte.
Algemene tekenen van beide schimmelinfecties omvatten koorts, depressie, gewichtsverlies en hoesten. Onbehandelde progressieve tekenen kunnen zo ernstig zijn als blindheid, kreupelheid, aanvallen en ademhalingsnood. Diagnose is problematisch omdat symptomen op veel andere ziekten lijken. Röntgenfoto's leiden vaak tot een verkeerde diagnose van longkanker. Een volledige geschiedenis van de activiteiten en reizen van een hond is onmisbaar voor een juiste diagnose. Bloedtesten kunnen op blootstelling screenen, maar alleen microscopische identificatie van het organisme bewijst ziekte.
Behandelingen voor deze ziekten zijn afhankelijk van hoe ver de ziekte is gevorderd. Als de schimmel zich alleen in de longen bevindt en niet systematisch naar zenuwen, gewrichten of andere weefsels is uitgezaaid, is de prognose goed. Een hond in slechte conditie kan slecht reageren op antifungal therapie, specifiek wanneer grote aantallen sporen snel sterven en ernstige ontstekingsreacties veroorzaken. Nieuwe antifungal middelen, zoals itraconazol, worden goed verdragen en hebben weinig bijwerkingen.
Ongeveer 20 procent van de dieren die de behandeling overleven, hebben een terugkeer. Terugvallen treden doorgaans op binnen de eerste zes maanden na de behandeling. Antifungale middelen kunnen tijdens de behandeling lever en nieren beschadigen, daarom is klinische monitoring essentieel. Schimmelinfectie die zich naar gewrichten verspreidt, veroorzaakt ontstekingspijn. In ogen veroorzaakt het blindheid en zenuwbeschadiging leidt tot immobiliteit. Helaas kan symptoomvariabiliteit leiden tot een vertraagde diagnose en verhoogde complicaties.