Huisdieren
Huisdieren
Elk hondenras heeft een genetische aanleg voor bepaalde ziekten. Honden die meer dan 60 pond wegen, worden beschouwd als grote hondenrassen. Deze honden worden vaak getroffen door medische aandoeningen die gerelateerd zijn aan hun groeispurt als puppy's, evenals aan de grote hoeveelheden voedsel die ze bij elke maaltijd consumeren. Grote rassen die vaak dezelfde darmziekten tegenkomen, omvatten Sint Bernards, Newfoundlands, Deense doggen, Labrador retrievers en Duitse herders.
Maaitorsie, ook wel maaitorsie of torsie genoemd, is een levensbedreigende noodsituatie waarbij de ingang en uitgang van de maag draaien, waardoor gas en vloeistof worden vastgezet. Tijd is van essentieel belang wanneer deze aandoening toeslaat; hoe opgezwoller de maag wordt, hoe minder waarschijnlijk het is dat noodchirurgie het dier zal redden. Symptomen omvatten onsuccesvolle pogingen tot braken, een opgezwollen maag, kwijlen en rusteloosheid. Honden met diepe borstkasten, zoals Duitse herders en Deense doggen, zijn het meest vatbaar voor deze aandoening, en als een hond een maaitorsie-episode overleeft, is er een sterke kans dat het opnieuw gebeurt. Om maaitorsie te voorkomen, geef uw hond altijd verschillende kleine maaltijden gedurende de dag in plaats van één grote maaltijd, sta niet toe dat uw hond het voedsel opslokt en beperk waterinname en beweging gedurende ten minste een uur na het eten.
De aandoening bekend als Exocriene Pancreasinsufficiëntie (EPI) treft voornamelijk Duitse herders. Ongeveer 70 procent van alle herders mist een pancreasenzyme dat een goede voedselvertering in de dunne darm bevordert. Als gevolg hiervan kan een aangedane hond geen voedingsstoffen opnemen of absorberen, wat resulteert in dunne ontlasting en potentieel levensbedreigende ondervoeding. Symptomen omvatten extreme dorst, plotselinge gewichtsafname en dunne, geel gekleurde ontlasting. EPI kan niet worden genezen, maar kan worden beheerd met verteringsenzymen en een licht dieet.
Megasophagus is een aandoening die elk ras kan treffen, maar het meest voorkomt bij grote honden zoals Deense doggen, Duitse herders, golden retrievers en windhonden. Deze aandoening treedt op wanneer voedsel niet door de slokdarm kan passeren, de buis die de keel met de maag verbindt. Wanneer de slokdarm gezet wordt, blijft het voedsel daar zitten totdat de hond het passief terugbrengt. Het treedt het meest op bij jonge honden die de congenitale vorm van de ziekte hebben, waarvan wetenschappers geloven dat het wordt veroorzaakt door incomplete zenuwontwikkeling in de slokdarm. Honden die congenitale megasophagus erven, hebben meer kans om genezen te worden van de aandoening dan honden die het later in het leven verwerven. Verworven megasophagus treedt meestal op als gevolg van zenuwbeschadiging van de slokdarm, door ziekteomstandigheden zoals tumoren.
Tip: Bij buikpijn of braken, raadpleeg onmiddellijk uw dierenarts.