Huisdieren
Huisdieren
De milt is een plat, ovaal orgaan dat net onder de maag ligt. Het rode pulp van de milt slaat bloed op, recaptueert ijzer uit dode rode bloedcellen en verwijdert infecties met rode bloedcelparasieten. Het witte pulp werkt als een lymfeklier en is betrokken bij het circuleren van lymfocyten in het immuunsysteem. Kankers die ontstaan in de bloedvaten van het rode pulp worden hemangiosarcomen genoemd. Mastceltumoren en lymfosarcomen zijn kankers die groeien in het witte pulp.
De meeste miltkankers bij honden zijn hemangiosarcomen, en de meeste komen voor bij middelgrote of oudere dieren. Duitse herders, golden retrievers en labrador retrievers lopen een hoger risico. Hemangiosarcomen zijn agressieve tumoren die zich snel verspreiden (metastaseren), meestal naar lever en longen. Symptomen kunnen onder meer buikzwelling, gewichtsverlies, zwakte, plotselinge instabiliteit, eetlustverlies, acute bloeding, shock, bleke tandvlees, koud lichaam en bloedarmoede zijn.
Een mastcel omringt granulaten met histamine, wat de afgifte van maagzuren veroorzaakt en ontstekingen teweegbrengt tijdens een allergische reactie. Symptomen van mastceltumor van de milt zijn onder andere vergroting van de milt, ontsteking en verhoogde afgifte van maagzuren. Hoewel mastceltumoren minder vaak voorkomen bij honden dan bij katten, hebben honden met dit type kanker over het algemeen een slechte vooruitzicht.
Lymfosarcoom is kanker van de lymfocyten. Een van de meest voorkomende tumoren bij honden, lymfosarcoom wordt meestal gevonden bij middelgrote of oudere dieren. Golden retrievers lijken een speciaal risico te lopen. Symptomen zijn onder meer opgezwollen lymfeklieren, zwakte, bleke tandvlees, eetlustverlies en verlies van energie. Lymfosarcoom is niet geneesbaar.
Een dierenarts kan vaak een grote massa voelen in het gebied van de milt. Röntgenfoto's van de buik en borst bevestigen of de vergroting te wijten is aan de milt en of de kanker zich heeft verspreid naar de longen. Een bloedpanel kan mogelijke chronische bloeding veroorzaakt door een tumor detecteren. Serumbiochemische tests, echografie en andere beeldvormende onderzoeken kunnen worden uitgevoerd om de aanwezigheid van tumoren te bevestigen of om te bepalen of de kanker zich heeft verspreid.
Tumoren in de milt barsten uiteindelijk. Wanneer dit gebeurt, begint de milt te bloeden en kan levensbedreigend bloedverlies optreden. Daarom omvat de initiële behandeling altijd verwijdering van de milt of splenectomie. Euthanasie moet worden overwogen als de hond geen kandidaat is voor splenectomie.
Chemotherapie kan het leven en de kwaliteit van leven van een hond met miltkanker na splenectomie verlengen. Overleving hangt af van de algemene gezondheidstoestand van de hond en hoe ver de kanker bij diagnose is gevorderd. Honden die worden behandeld met splenectomie en chemotherapie overleven meestal een jaar of minder. Honden met hemangiosarcomen hebben kortere overlevingstijden, terwijl honden met lymfosarcomen doorgaans langere overlevingstijden hebben.
Honden hebben pijnstillende medicatie nodig voor hun ziekte, evenals voor ongemak veroorzaakt door de behandeling. Honden met kanker hebben een speciaal dieet nodig.