Huisdieren
Huisdieren
Sarcoptische schurft, of caniene schurft, is een huidaandoening veroorzaakt door de Sarcoptes scabiei. Deze parasieten kunnen andere dieren infecteren, zoals vossen, katten, fretten en zelfs mensen, maar geven de voorkeur aan honden. De ziekte kan met of zonder direct contact met een besmette hond worden overgedragen. Echter, schurft is beheersbaar en behandelbaar.
Sarcoptische schurft wordt veroorzaakt door kleine parasieten genaamd mijten. Ze zijn geen insecten, maar meer verwant aan spinnen en schorpioenen en leden van de spinnenfamilie. Deze kleine parasieten zijn alleen met een microscoop te zien. Het is mogelijk dat caniene mijten tijdelijk mensen infecteren, maar ze zouden alleen wat jeuk veroorzaken.
De levenscyclus van de sarcoptische mijt duurt ongeveer twee tot drie weken en ze zullen meestal hun hele leven op hun gastheer doorbrengen. Eerst graaft de vrouwtjes een tunnel in de huid van je hond, waarbij ze eieren legt langs het pad. De tunnels kunnen soms tot enkele centimeters lang zijn. Na het leggen van de eieren sterft ze. Binnen drie tot acht dagen kiemen de eieren uit tot larven. De larven hebben zes poten, maar naarmate ze rijpen tot nimfen, groeien ze in totaal acht poten. Terwijl ze in de tunnel zijn, rijpen de nimfen dan uit tot volwassen mijten. De volwassenen paren en de cyclus begint opnieuw.
De meest voorkomende symptomen van sarcoptische schurft zijn haaruitval en ernstige jeuk. De gebieden die doorgaans worden getroffen, zijn de ellebogen, heupen, borst, buik, oksels en oren. Mijten geven de voorkeur aan plekken waar weinig haar is. Hoewel dit de veelvoorkomende plaatsen zijn voor infectie, kan de infectie zich, als ze niet wordt behandeld, over het hele lichaam verspreiden. Eenmaal besmet, verschijnen de symptomen binnen twee tot drie weken. De huid ontwikkelt rode blaren en gele, korstige schorsen. De infectie veroorzaakt intense jeuk voor je hond; hoe meer hij krabt, hoe erger de wonden worden, wat zijn huid kwetsbaar maakt voor een verscheidenheid aan wonden en secundaire infecties (zoals pyoderma of gistinfecties). Warmere klimaten en temperaturen, of zelfs plaatsing naast een kachel of kookplaat, lijken de jeuk te verergeren.
Omdat schurftsymptomen erg lijken op huidallergieën, is verkeerde diagnose gebruikelijk. Als je hond geen geschiedenis van allergieën heeft, moet je eerst sarcoptische schurft verdenken. Ook, aangezien allergieën seizoensgebonden zijn, als je hond het hele jaar door jeukt, moet je sarcoptische schurft verdenken. Meestal, om sarcoptische schurft te diagnosticeren, neemt je dierenarts een huidmonster (huidschraping). Hij onderzoekt het monster vervolgens onder een microscoop.
Er zijn verschillende behandelingsopties voor honden met sarcoptische schurft. Je dierenarts kan je aanbevelen om het haar van je hond te knippen (als het lang is) en hem te wassen met een shampoo die benzoylperoxide bevat. Deze behandeling heeft zich als bijzonder effectief bewezen. Daarna moet je hond worden gedoopt in een oplossing van organofosfaat (Paramite). Je kunt ook Amitraz en Mitaban-dips of kalkzwavel-dips (Lymdip) gebruiken. Je hond moet om de twee weken worden gedoopt, twee tot drie keer per sessie. De omgeving van de hond, vooral haar beddengoed, moet worden behandeld met een insecticide.
Preventie is zeer moeilijk omdat de mijten zonder hun gastheer kunnen overleven; dit betekent dat direct contact met een besmet dier niet nodig is. Ook zijn mijten van vossen in staat honden te infecteren, dus je wilt je hond weg houden van gebieden waar je weet dat vossen verblijven. Plaatsen waar grote aantallen honden zijn, zoals kennels of hondenparken, hebben de neiging om de sarcoptische schurftmijt te dragen.