Huisdieren
Huisdieren
Sarkoptische schurft staat ook bekend als hondenschurft. Deze ziekte is zeer besmettelijk en kan tussen honden en andere dieren, of zelfs mensen, worden overgedragen. Sarkoptische schurft kan een aantal onaangename symptomen en secundaire infecties veroorzaken, maar kan worden gediagnosticeerd en behandeld door een dierenarts, volgens Canis Major.
Volgens Pet Education wordt sarkoptische schurft veroorzaakt door een parasiet genaamd Sarcoptes scabiei. De vrouwelijke mijten maken kleine tunnels door in de huid van de hond te graven, waar ze hun eitjes onder het oppervlak leggen. De vrouwelijke mijt sterft kort na het leggen van haar eitjes, maar de eitjes komen ongeveer een week later uit als zespotige larven. De larven rijpen uit tot achtpotige nimfen en vervolgens tot volwassen mijten voordat ze naar het oppervlak van de huid van de hond komen, waar ze paren en de levenscyclus voortzetten.
De symptomen van sarkoptische schurft treden 3 tot 6 weken na infectie op. Provet Healthcare Information geeft aan dat de symptomen meestal bestaan uit intense jeuk en krabben, korstvorming of vochtende huid, en haaruitval op de borst, poten, oren en spronggewrichten. De hond kan ook een secundaire infectie ontwikkelen door zichzelf te verwonden tijdens het krabben op de mijten.
De Sarcoptes scabiei-mijt wordt van de ene geïnfecteerde hond naar de andere overgedragen. Provet Healthcare Information geeft aan dat mensen, geiten, varkens, konijnen en veel andere dieren door de mijt kunnen worden geïnfecteerd, maar de aantasting komt zelden voor bij katten. De website beveelt het gebruik van plastic handschoenen en beschermende kleding aan bij het hanteren van elk dier dat verdacht wordt van sarkoptische schurft. Pet Education legt uit dat de symptomen bij mensen meestal niet zo ernstig zijn als bij dieren, en het meestal alleen tijdelijke jeuk veroorzaakt.
Pet Education legt uit dat het zeer moeilijk kan zijn om schurft correct te diagnosticeren. De standaardprocedure voor diagnose is om een huidafschraping van het dier te nemen en naar de parasiet te zoeken onder een microscoop, maar de mijten zijn niet altijd direct zichtbaar. Slechts ongeveer 20 procent van de honden die daadwerkelijk sarkoptische schurft hebben, kan worden geïdentificeerd als patiënt met de ziekte door de huidafschraping. De meeste artsen gebruiken de medische geschiedenis van de hond met schurft en eerdere behandelingen voor de ziekte om een diagnose te stellen.
Honden met schurft kunnen worden behandeld met een bad genaamd Mitaban. De hond moet om de twee weken twee of drie keer worden gebadderd om de mijten te doden. Dit proces kan onaangenaam zijn voor de hond, vooral als hij mijten op zijn gezicht of in zijn oren heeft. Selamectine, een veelgebruikt hartwormpreventiemiddel, kan ook worden gebruikt om dit type schurft te behandelen als het eenmaal per maand wordt toegepast. Ten slotte kan vloeibare ivermectine (een hartwormpreventiemiddel) bij sommige hondenrassen worden gebruikt. Collies, Shetland sheepdogs en herdersrassen kunnen deze behandelingsmethode niet gebruiken omdat ze gevoelig zijn voor ivermectine, maar veel honden zijn met succes behandeld met dit product. Het hondenbeddengoed moet ook worden behandeld met een insecticide, en elk dier dat contact heeft gehad met de hond moet ook worden behandeld.