Sarnavacht, of schabie, is een huidaandoening veroorzaakt door de Sarcoptes scabei mijt. Mijten zijn kleine arachniden, nauw verwant aan spinnen. Honden krijgen het meest sarnavacht. Hoewel de zeer besmettelijke mijten ook katten kunnen infecteren, volgens het Mar Vista Animal Medical Center, is de aandoening die veel mensen, inclusief sommige dierenartsen, sarnavacht bij katten noemen, meestal een infectie door Notoedres cati, een mijt nauw verwant aan Sarcoptes scabei. Echter, notoedrische sarnavacht en sarnavacht bij katten hebben vergelijkbare symptomen en dezelfde behandeling.
Korsten en schilfers
- Het eerste teken van sarnavacht bij katten zijn meestal korsten en schilfers rond de oren van de kat. De korsten en schilfers verspreiden zich vervolgens naar het gezicht en, zonder behandeling, naar het hele lichaam van de kat.
Intense jeuk
- De korsten en schilfers jeuken intens. Het krabben van de kat irriteert vaak de huid, wat secundaire infecties kan veroorzaken.
Plakkige haaruitval
- De kat begint haar te verliezen rond de oren, vervolgens op het gezicht en de nek. Haaruitval verspreidt zich vervolgens meestal naar de voeten en de onderbuik. De Pet Education website van Drs. Foster and Smith suggereert dat dit patroon van verspreidende haaruitval te wijten is aan de manier waarop katten zichzelf verzorgen en opgerold slapen in een bal.
Papels
- Papels kunnen verschijnen. Een pape is een kleine, solide en verhoogde huidlaesie.
Gevorderde symptomen
- Als de sarnavacht onbehandeld blijft, wordt de huid van de kat dikker, gerimpeld en bedekt met grijsgele korsten. Ook kunnen de omliggende lymfeklieren vergroot raken.
