Huisdieren
Huisdieren
Eosinofiele myositis (masticatoire myositis) is een aandoening die ertoe leidt dat de kauwspieren in de mond van een hond ontstoken en geïrriteerd raken. De ontstoken spieren verhinderen dat een hond zijn mond opent om te kauwen of te hijgen. De ziekte is beheersbaar met enige aanpassing van de kwaliteit van leven. Honden die gunstig reageren op medicamenteuze therapie, kunnen het volledige bewegingsbereik van de kaak herwinnen.
De kauwspieren bevinden zich aan de zijkant van het gezicht van de hond. Hun primaire functie is om de hond te helpen zijn mond te openen en sluiten voor het kauwen. Spiervezels die bekend staan als 2M ondersteunen de functie van de spier. Masticatoire myositis (MM) ziekte wordt veroorzaakt wanneer het immuunsysteem van de hond begint met het aanvallen van de 2M spiervezels, waardoor hun functie wordt geremd. De exacte reden waarom dit gebeurt is onbekend.
Volgens Mar Vista Animal Medical Center, een dierenartsenpraktijk in Los Angeles, Californië, is de gemiddelde leeftijd voor honden met eosinofiele myositis 3. De aandoening komt vaker voor bij Duitse herders, Labrador retrievers, Dobermann pinschers en bepaalde spanielrassen.
Vroege symptomen van honden met eosinofiele myositis omvatten zwollen kauwspieren. De ogen kunnen uitsteken wanneer de spieren achter het oog ook zwellen. De hond kan koorts krijgen, en zijn lymfeklieren kunnen vergroot zijn. Naarmate de aandoening in meer gevorderde stadia komt, verstijft de kaak van de hond, waardoor het bijna onmogelijk is voor hem om zijn mond te openen. Het is meestal pas op dit punt dat de eigenaar van de hond het probleem opmerkt.
De dierenarts zal de mond van de hond onderzoeken om er zeker van te zijn dat een gebroken tand of een uit de kom geraakte kaak niet de oorzaak van de symptomen is. In ernstigere gevallen kan een algehele anesthesie nodig zijn om de hond te verdoven zodat de dierenarts zijn mond kan openen. Een diagnose van eosinofiele myositis is mogelijk met een bloedtest om de aanwezigheid van 2M-antilichamen te detecteren die de dierenarts naar een laboratorium stuurt voor evaluatie. De dierenarts kan een biopsie van de spier uitvoeren om te controleren op mogelijke littekenvorming die van invloed kan zijn op de behandeling.
De dierenarts zal de hond hoge doses ontstekingsremmende medicatie geven om zwelling te verlichten en zijn immuunsysteem te blokkeren van het aanvallen van zijn 2M spiervezels. Prednison, dexamethason en azathioprine zijn drie voorgeschreven medicijnen die een dierenarts kan voorschrijven. Zodra de kaak van de hond normaal opent, meestal binnen twee weken, adviseert Michigan Veterinary Specialists om de dosering geleidelijk af te bouwen over de komende vier tot zes maanden. Regelmatige bloedtesten kunnen nodig zijn om de effecten van de medicijnen op het lichaam van de hond te monitoren. Blaasinfecties veroorzaakt door de medicijnen zijn mogelijk.
Eosinofiele myositis tast alleen de kauwspieren aan. Geen andere spieren worden door de ziekte beïnvloed. Bovendien, wanneer de ziekte in een vroeg stadium wordt gediagnosticeerd, is de prognose goed. Volledig en gedeeltelijk bewegingsbereik van de kaak is mogelijk.