Huisdieren
Huisdieren
Honden zijn meer op hun gehoor aangewezen dan mensen – en dat met recht: ze horen beter. De anatomie van een honden oor geeft grotere gevoeligheid voor een breder frequentiebereik, wat hun overleving duizenden jaren heeft geholpen. Maar die anatomie voorkomt geen oorproblemen. Rassen met slapende oren en honden die veel in water zitten, kunnen ondanks natuurlijke bescherming infecties oplopen en gehoorschade oplopen.
Het buitenoor bestaat voornamelijk uit de pinna of oorlap, die slap, rechtop of puntig kan zijn. De pinna bestaat uit kraakbeen, huid en haar, capabel van veel beweging voor betere hoek van horen en om sociale signalen door te geven aan de groep.
In tegenstelling tot mensen hebben honden twee typen gehoorgangen. De verticale gehoorgang daalt in de horizontale gehoorgang, zoals de namen implceren. Cerumen (oorwas) bekleedt de horizontale gang, een wasachtige stof die water afstoot. De twee gangen en cerumen beschermen tegen waterretentie die infecties en schade kan veroorzaken. Een dun laagje, het trommelvlies (tympanum), scheidt het buitenoor (eindigend aan horizontale gang) van de tympanum cavitas (middelste oor).
De tympanum cavitas bevat botjes (gehoorbeentjes) die trillen bij geluidsgolven. De bulla zit ook in het middenoor, een met een membrane beklede, met lucht gevulde caviteit die lagere frequenties detecteert. De Eustachische buis loopt van de bulla naar de achterkant van de mond.
Dit deel is vloeistofgevuld, wat helpt geluidsfrequenties door te geven aan de juiste zenuwen. Het binnenste oor bevat alle zenuwen die geluidsgolven ontvangen voor doorgave aan de hersenen. Het is ook verantwoordelijk voor doorgeven van informatie voor balans.
Vanwege de anatomie horen honden beter dan mensen. Mensen horen 64-23.000 Hz, honden 67-45.000 Hz. Hogere Hz = hogere frequentie, daarom horen honden een fluit waar mensen niets horen. Dit is ook waarom lage, hoge geluiden (brandweerauto's, tornadoalarmen) honden laten blaffen of huilen – het doet hun oren pijn.