Sterilisatie van teef vermindert borstkankerrisico, elimineert baarmoeder/ovariumkanker en pyometra, stopt ongestelde cyclus en ongewilde zwangerschap. Maar elk chirurgisch ingreep heeft risico's. Ondanks veilige, routinematige ovariohysterectomie, kan zeldzame ongewilde gevolg zijn: sterilisatie-incontinentie.
Frequentie
- ~20% honden ervaart incontinentie op een gegeven moment, maar weinig direct door sterilisatie. Grote honden gesteriliseerd vóór eerste hitte: lager risico (9,7%) vs. na eerste hitte (18%) (Veterinary Faculty Zurich). Grote rassen vatbaarder: dobermann, Duitse herder, spaniel, boxer.
Symptomen
- Kan direct na operatie tot 10 jaar later beginnen; meeste ~3 jaar na. Hond wakker in urineplas, begint in huis te plassen, of constant druipen. Hond schijnt niet te weten dat ze moet plassen tot het al gebeurt. Oorzaak onduidelijk; mogelijke östrogendaling (hormonen bepalen sfinctersterkte).
Diagnose
- Meeste incontinentie niets met sterilisatie te maken. Dierenarts sluit andere oorzaken uit: overgewicht, overmatig drinken, blaasstenen, urineweginfecties. Urineanalyse (geen bacteriën/kristallen), bloedpanel (nierfunctie, celtelling). Als rest normaal: sterilisatie-incontinentie als diagnose.
Behandeling
- Meest gebruikt: Fenylpropanolamine (PPA) → verspan sfincter. Soms oestrogeensupplementen, kruidengeneeskunde (maïszaadthee). Ernstige gevallen (ureterafwijking): chirurgie. Nieuwe: collageeninjecties (experimenteel, laatste redmiddel).
Preventie/Prognose
- Preventie moeilijk (oorzaak onbekend). Sterilisatie vóór eerste hitte verlaagt risico, niet elimineer. Gediagnosticeerde honden herstellen volledig bij therapietreue, hoewel meerdere opties geprobeerd kunnen worden. Met geduld: meeste honden herstellen volledig.
