Huisdieren
Huisdieren
Lymfosarcoom (LSA) kan elk ras of elke leeftijd van hond treffen; echter, het is veelvoorkomender bij middelgrote of oudere honden, volgens de Washington State University College of Veterinary Medicine (WSUCVM). De oorzaak is onbekend. Chemotherapie kan helpen om het leven van een hond te verlengen. Hoewel sommige honden enkele jaren leven, is LSA over het algemeen niet geneesbaar. Remissie is vaak meer dan één keer haalbaar. De kosten van chemotherapie hangen af van de gebruikte middelen, de grootte van de hond en de protocollen die worden gebruikt.
De keuze van chemotherapie hangt af van de gezondheid van de hond en de progressie van het lymfoom. LSA, veelvoorkomend in de lymfeklieren, kan overal zijn, inclusief de lever, milt, beenmerg, huid en organen, volgens WSUCVM. Symptomen hangen af van waar de kanker zich bevindt en of de groei de normale functie verstoort. Om het chemotherapieprotocol te bepalen, zal de dierenarts het stadium van de kanker bepalen op basis van grootte, aantal locaties en orgaanbetrokkenheid. De substadia van lymfoom, “a” of “b”, zijn of de hond gezond gedraagt of ziek is. Honden die ziek zijn bij aanvang van chemotherapie hebben een kortere overlevingstijd dan diegenen die gezond lijken.
Chemotherapie medicijnen werken om kankercellen te doden. Kankercellen delen zich in een zeer snel tempo. Volgens het College of Veterinary Medicine aan de University of Illinois (CVMUI), verstoren de middelen cellen die snel delen en helpen ze te doden. Chemotherapie beschadigt en doodt ook gezonde cellen die snel delen, vooral in het gastro-intestinale stelsel en het beenmerg. Toediening van chemotherapie medicijnen gebeurt oraal, intraveneus (IV) of via injecties onder de huid of in de spier. Chemotherapie kan de enige behandeling zijn of kan worden gecombineerd met chirurgie of straling. Wanneer via IV gegeven, moet de hond doorgaans enkele uren in het ziekenhuis blijven.
De meeste chemotherapieprotocollen omvatten het gebruik van meerdere middelen die worden geroteerd of gecombineerd en gedurende verschillende tijdsperioden worden toegediend. De doorgaans gebruikte middelen omvatten L-asparaginase, vincristine, prednison, cyclofosfamide en doxorubicine, volgens WSUCVM. Andere middelen, zoals adriamycine en Oncovin, worden ook gebruikt. Veelvoorkomende protocollen zijn de Wisconsin, COP en COPA (genoemd naar de gebruikte middelen) protocollen. Reactie van de hond of bijwerkingen kunnen wijziging van protocollen of aanpassing van doseringen of schema's vereisen.
De meeste honden kunnen remissie bereiken en deze ten minste een of twee keer herwinnen na verlies, volgens Francisco Alvarez Berger, M.V.Z., bij het Department of Veterinary Clinical Sciences, Ohio State University. Echter, wanneer de hond geen remissie kan herwinnen met reguliere chemotherapie, worden reddingsprotocollen gebruikt. Reddingsprotocollen vereisen individualisering afhankelijk van welke behandelingen de hond resistent is geworden, volgens Berger. Veelvoorkomende middelen omvatten lomustine en asparaginase of het toevoegen van middelen aan een eerdere protocol.
Overlevingstijd is ongeveer zes weken zonder chemotherapie en zes tot tien maanden gemiddeld met chemotherapie, volgens Gregory K. Ogilvie, D.V.M., D.A.C.V.I.M., CVS Animal Care Cancer Center. Honden die alleen met prednison worden behandeld, leven ongeveer twee maanden. Veel honden leven langer met chemotherapie, maar sommigen, vooral degenen die ernstige bijwerkingen ervaren, zullen nooit remissie bereiken. Ernstige bijwerkingen die het beenmerg beïnvloeden, kunnen de overlevingstijd verkleinen omdat ze de chemotherapie kunnen stoppen. Gastro-intestinale bijwerkingen, volgens CVMUI, voorkomen over het algemeen niet de voortzetting van chemotherapie. Andere bijwerkingen, zoals haaruitval of reactie op injectieplaats, zijn minimaal.