Huisdieren
Huisdieren
Kersenoog bij honden is een ontstellende, maar niet pijnlijke aandoening waarbij het derde ooglid dat een traanklier bevat is vooruitgestulpt, wat een rode bult in de hoek van het oog veroorzaakt. Voor de meeste honden is kersenoog alleen lelijk en niet levensbedreigend. Echter, veel eigenaren vinden niet de manier waarop het het uiterlijk van hun hond verandert en verkiezen het te corrigeren. Er zijn enkele thuisremedies die enig succes bieden.
In veterinaire termen staat kersenoog medisch bekend als nictitans gland prolapse. In gewone taal betekent kersenoog dat het derde ooglid van een hond, gelegen in de hoek van zijn oog, uit de beschermde positie is gevallen waar het normaal zou zitten. Deze instorting blootstelt het kwetsbare derde ooglid, en de traanklier die het bevat, aan droge lucht en andere omgevingsfactoren. Dit veroorzaakt dat het zwelt en rood wordt, gelijkend op een mini kers. Dierenartsen zijn niet helemaal zeker wat de aandoening veroorzaakt, maar het wordt algemeen verdacht door hondenverzorgingsexperts dat zwak bindweefsel tussen de klier en andere delen van het oog de schuld is. Wat de oorzaak ook moge zijn, het resulteert in een traanklier die niet goed bloed circuleert en zijn traanproducerende functie niet kan uitvoeren.
Hoewel elke hond van elk ras op elke leeftijd kersenoog kan ontwikkelen, ontwikkelen de meeste honden die deze aandoening krijgen dit op een jongere leeftijd. Er zijn enkele rassen waarvoor de aandoening vaker voorkomt. Bijvoorbeeld, de beagle, bloedhond, Boston terrier, buldog, bull terrier, cocker spaniel, Lhasa apso, poedel, Sint Bernard, Shar-Pei en Shih Tzu zijn allemaal rassen met hogere incidenties. Het is gebruikelijk dat kersenoog bij honden in beide ogen optreedt.
Thuisbehandeling voor kersenoog is een veel goedkopere, maar niet altijd betrouwbare methode om het probleem op te lossen. Chirurgische opties gericht op het behandelen van kersenoog kunnen oplopen tot $1.000, afhankelijk van in welk deel van het land u woont. Massage kan werken om caniene kersenoog te corrigeren. Hondenbezitters die succes melden met massage en antibiotica zalfjes geven ook aan dat ze het proces begonnen zodra ze het kersenoog opmerkten. Hoe langer de hond de aandoening heeft, hoe minder waarschijnlijk het is dat de klier zonder chirurgische steun terug op zijn plaats gaat. De massagemethode houdt in dat u zachtjes het buitenste ooglid van de hond sluit en vervolgens voorzichtig, zonder veel druk te gebruiken, op het gebied in de hoek van het oog waar de kers zich bevindt, duwt. Het idee is om zachtjes naar de neus van de hond te duwen in een poging de klier terug op zijn plaats te krijgen. Sommige hondenbezitters melden succes na drie tot vier massagesessies; anderen gaven aan dat het meer dan een week masseren kostte. Vielen gebruikten warme kompressen om het proces te vergemakkelijken. Vaak is de massageloplossing alleen tijdelijk en springt de klier er weer uit. Echter, sommige hondenbezitters melden succes na herhaalde pogingen. Een waarschuwing is nodig voor nieuwe hondenbezitters: Het gebied dat gemasseerd wordt is zeer kwetsbaar en onjuiste hantering kan leiden tot schade aan het oogbal als het niet correct wordt gedaan.
Helaas vereist kersenoog bij honden vaak een operatie om het probleem te corrigeren. Er zijn een paar verschillende opties om te overwegen. Tot voor kort verwijderden veterinaire oogartsen routinematig de betrokken traanklier. Omdat de klier in het derde ooglid ongeveer 30 procent van het totale tranen produceert in het oog van een hond, kan deze verwijdering leiden tot droge ogen en dagelijks oogdruppels vereisen om het effect ervan op de hond te bestrijden. De andere chirurgische optie omvat het herpositioneren van de klier. Dit is niet altijd succesvol en sommige hondenbezitters melden dat herhaalde operaties nodig waren om het doel te bereiken om de klier terug op zijn plaats te krijgen.
Als een operatie nodig is, is het grootste postoperatieve probleem om te voorkomen dat het huisdier aan het oog krabt. Dit komt omdat het genezingsproces zwelling en jeuk met zich meebrengt. De meeste dierenartsen zullen een kegelachtige kraag verstrekken die om de nek van de hond past en zijn nek en gezicht op cilinderachtige wijze omringt. Dit verhindert dat de hond aan zijn gezicht kan krabben, maar het kan ook eten en drinken belemmeren. Verzorgers moeten de hond in de gaten houden terwijl hij eet en drinkt en de kraag onmiddellijk vervangen wanneer de hond klaar is. Genezing kan tot twee weken duren en het is belangrijk om het activiteitsniveau van de hond minimaal te houden.