Huisdieren
Huisdieren
Canine parvovirus, algemeen bekend als "parvo", is een ziekte die voorkomt bij honden. Deze ziekte is extreem besmettelijk en leidt vaak tot de dood, vooral bij puppy's. De ziekte valt de darm- en hartsystemen van honden aan en schakelt uiteindelijk hun ademhaling uit, wat leidt tot de dood van bijna alle niet-behandelde gevallen. Parvo kan op veel vormen aanvankelijk voorkomen, maar er zijn algemene symptomen die zorgwekkend kunnen zijn, vooral als een hond meer dan één vertoont.
Honden met parvo beginnen vaak met braken binnen een dag of twee na besmetting. Na de eerste ronde braken, wanneer de inhoud van de maag is geleegd, kan de hond blijven braken met gal en schuim. Dit overmatige braken kan vaak leiden tot uitdroging en kan een van de gevaarlijkste bijwerkingen zijn voor honden die niet worden behandeld.
De meest voorkomende vorm van het parvovirus is de darmvorm, bekend als parvovirus enteritis. De hond kan ernstigere niveaus van uitdroging bereiken door aanhoudende diarree. Deze diarree kan donker van kleur zijn, geel of bloedig. De geur zal erger zijn dan gebruikelijk, en het dier kan misschien niet beheersen waar of wanneer het gaat.
De meeste honden die ernstig ziek worden van parvo, bereiken snel een staat van lethargie. De hond zal een sombere stemming lijken te hebben en zal vaak niet eens opstaan van een rustplaats wanneer de eigenaar thuiskomt. Het is gebruikelijk om honden te zien die aan deze ziekte lijden en weigeren te bewegen of te socialiseren. De ogen zijn soms het enige wat de hond bereid of in staat is te bewegen.
Honden met acute gevallen van parvovirus hebben vaak een merkbare koorts naast andere symptomen. Verlaagde witte bloedcellen tellen gaan vaak gepaard met dit type infectie, wat het vermogen van de hond om de ziekte te bestrijden vermindert.
Huisdiereigenaren kunnen het desinteresse van de hond in voedsel of water merken zodra parvovirus begint toe te slaan. Deze weigering om te drinken of te eten draagt bij aan de mogelijkheid van uitdroging en kan de kans vergroten dat het dier bezweicht aan de ziekte. In sommige gevallen kan het vermogen van een eigenaar om het dier te bewegen om vloeistof binnen te krijgen, oudere honden de extra benodigde tijd geven om door een dierenarts te worden behandeld en correct gediagnosticeerd. Vaak heeft een hond die deze soorten symptomen vertoont echter niet de constitutie om de behandeling door te staan. Puppy's jonger dan 12 weken hebben de grootste kans om aan de ziekte te sterven.