Huisdieren
Huisdieren
Nadat uw hond rattengif heeft gegeten, zijn klinische symptomen meestal herkenbaar twee tot zeven dagen na inname. In sommige gevallen doen symptomen er tot twee weken over om zich te ontwikkelen. Ratten en muizen, vooral in gevallen waarin de hond en zijn voedsel buiten worden gelaten, verzamelen zich rond gebieden die de hond bezoekt. De meeste sterfgevallen betreffen primaire vergiftiging, waarbij de hond het gif direct eet. Secundaire vergiftigingen, wanneer de hond het knaagdier eet dat het gif heeft gegeten, zijn minder waarschijnlijk dodelijk. In elk geval is rattengif een ernstig probleem.
Als uw hond dof, zwak, onoplettend en snel vermoeid raakt, let dan goed op. Andere vreemde gedragingen omvatten abnormale opwinding en kwijlen, gebrek aan coördinatie in houding of tred, en mentale verwarring of onachtzaamheid.
Algemene vormen van fysieke reacties op vergiftiging omvatten speeksel vermengd met bloed en bloeding van het tandvlees, de neus of de rectum van de hond. Andere symptomen omvatten beven, hoesten, milde tot ernstige ademhalingsmoeilijkheden en haaruitval.
Als uw hond begint zijn voedsel of water te weigeren, let dan goed op. Braken, diarree en bloed in urine of ontlasting zijn ernstigere symptomen van het innemen van rattengif. Het onvermogen om te urineren of te ontlasten zijn ook symptomen. De ontlasting van uw hond kan felgroen worden van het eten van bepaalde rattengifkorrels. Als dit gebeurt, breng uw hond dan zo snel mogelijk naar een dierenartspecialist.
Geavanceerdere symptomen van het innemen van vergiftigde ratten of gif zelf omvatten spiertrillingen en het onvermogen om te lopen of te staan. Dit wordt soms vergezeld door ernstig beven en, in de ergste gevallen, aanvallen en coma.