Huisdieren
Huisdieren
Het kan vermakelijk zijn om een hond zijn staart te zien achterna jagen. Maar het is geen grapje meer wanneer een hond niet kan stoppen met dergelijke herhalende acties. Alle honden kauwen, blaffen, likken of jagen hun staart soms, maar voor sommige honden zijn dit soort gedragingen tekenen van een canine compulsieve stoornis. Deze stoornis, waarbij honden zich bezighouden met vreemde, herhalende gedragingen en onmachtig lijken te stoppen, kan lichamelijk letsel aan de hond veroorzaken en het moeilijk maken voor een eigenaar en huisdier om een band aan te gaan.
Canine compulsieve stoornis kan zich op verschillende manieren manifesteren. Een hond kan zijn staart herhaaldelijk achterna jagen, zich bezighouden met excessief likken, eindeloos blaffen of constant kauwen. Hoewel veel honden dit type gedrag in een zekere mate vertonen, gaan honden met canine compulsieve stoornis deze gedragingen zo ver dat het problemen veroorzaakt voor de hond en zijn eigenaar. Excessief likken kan bijvoorbeeld wonden of bloedingen op het lichaam van de hond veroorzaken. Andere honden worden zo gefocust op hun obsessieve gedrag dat ze stoppen met eten of drinken.
Bepaalde hondenrassen, met name Dobermanns, Duitse herders en bull terriers, zijn meer geneigd tot compulsief gedrag, volgens Andrew Luescher, directeur van Purdue's Animal Behavior Clinic. De manier waarop het compulsieve gedrag wordt uitgedrukt, neigt ertoe specifiek te zijn voor bepaalde rassen. Dobermanns zijn bijvoorbeeld geneigd om hun flanken te likken tot het bloedt. Duitse herders neigen ertoe hun staart herhaaldelijk achterna te jagen. Bull terriers bezighouden zich met herhalende cirkels en draaien.
Een recent onderzoek gepubliceerd in de januari 2010 editie van Molecular Psychiatry wijst op genetica als een belangrijke oorzaak van canine compulsieve stoornis. Honden met hoge percentages van compulsief gedrag waren waarschijnlijker om een bepaalde DNA-sequentie op het neurale cadherine-2 gen, of CDH2 gen, te hebben dan die zonder compulsief gedrag, volgens een gezamenlijke studie door de Behavior Service at the Cummings School of Veterinary Medicine, het Program in Medical Genetics at the University of Massachusetts Medical School, en het Broad Institute at the Massachusetts Institute of Technology.
Canine compulsieve stoornis, zoals obsessief-compulsieve stoornis bij mensen, wordt beschouwd als een angststoornis. Emotionele en fysieke stress kan een rol spelen in het verergeren van de aandoening bij honden die genetisch geneigd zijn tot de stoornis.
Als het compulsieve gedrag van uw hond een probleem is voor u of hem, moet uw eerste stap zijn om een dierenarts te raadplegen om fysieke ziekte uit te sluiten, volgens de American Society for the Prevention of Cruelty to Animals. Als uw dierenarts canine compulsieve stoornis verdenkt, kan hij medicatie voorstellen, zoals een selectieve serotonine-heropname remmer of een tricyclisch antidepressivum. Deze medicijnen zijn effectief bewezen bij het behandelen van compulsief en obsessief gedrag bij mensen. Overweeg ook om een diergedragsdeskundige te raadplegen die u kan leren hoe u met uw kunt werken om de compulsieve gedragingen en hun slechte effecten te minimaliseren. Ten slotte, oefen uw hond regelmatig. Oefening is een natuurlijke stressverlighter.
Maak niet de fout om een hond te straffen voor obsessief gedrag. Straffen verergeren alleen de stress en angst van een hond, waardoor probleemgedrag toeneemt.