Huisdieren
Huisdieren
Honden kunnen lijden aan een aandoening die maagzuurreflux wordt genoemd, net als mensen. Maagzuurreflux kan leiden tot permanente schade aan de slokdarm. Duitse herders kunnen genetisch voorbestemd zijn voor deze aandoening.
Maagzuurreflux bij honden kan een milde irritatie van de slokdarm zijn of ernstig en schade aan de slokdarm veroorzaken. Maagzuurreflux is de omgekeerde stroom van gastro-intestinale vloeistof in de slokdarm. Maagzuurreflux kan op elke leeftijd optreden, maar is veelvoorkomender bij jonge honden.
Duitse herders met maagzuurreflux kunnen voedsel uitbraken, janken of huilen na het eten (signalering van pijn), een gebrek aan eetlust en gewichtsverlies. Ernstige gevallen van maagzuurreflux bij honden kunnen overmatige speekselvloed en koorts veroorzaken.
Een oorzaak van maagzuurreflux bij Duitse herders is een aangeboren defect dat een hiatushernia wordt genoemd. Een hiatushernia treedt op wanneer de inhoud van de buikholte van de hond naar de borstholte uitpuilt, door de opening van het diafragma. Deze aandoening kan het risico op het ontwikkelen van maagzuurreflux verhogen. Jonge honden en honden die lijden aan chronisch braken, lopen een groter risico op het ontwikkelen van maagzuurreflux.
Hoewel er medicijnen zijn die kunnen helpen bij maagzuurreflux, is een manier om de symptomen te verminderen om het dieet van de hond te wijzigen. Een dieet arm aan vette voedingsmiddelen wordt geadviseerd bij de behandeling van maagzuurreflux. Voedingsmiddelen die veel vet bevatten, kunnen de symptomen verergeren.
Sommige hondenrassen zijn voorbestemd voor gastro-intestinale aandoeningen zoals maagzuurreflux. Duitse herders hebben ook meer kans om een andere aandoening te ontwikkelen die vaak wordt gelinkt met maagzuurreflux. Deze aandoening staat bekend als Inflammatoire Darmaandoening (IBD), en is veelvoorkomender bij Duitse herders, boxers, shar-peis, rottweilers en wheaten terriërs.