Huisdieren
Huisdieren
Verhoogde mineraalstoffen in het urinewegstelsel van de hond kunnen soms samenklonteren en urinaire calculi (stenen) vormen. Bekend als urolithiasis, kan deze aandoening significante pijn veroorzaken en kan leiden tot urinewegobstructie.
Wetenschappers labeleren urinaire calculi volgens hun chemische samenstelling, zoals calciumoxalaat-dihydraat (COD). Het identificeren van de stensamenstelling helpt dierenartsen de oorzaak en een behandelplan te bepalen. Bijvoorbeeld, struviet is de meest voorkomende soort urinaire steen bij honden, en Pet Education merkt op dat het vaak voorkomt samen met bacteriële infecties.
Volgens het Merck Veterinary Manual (MVM) kunnen COD-stenen te wijten zijn aan foutieve calciumabsorptie. Het parathormoon reguleert en handhaaft onder andere calciumniveaus, en het MVM adviseert schildklierfunctiecontroles voor honden met COD-stenen.
Pet Education rapporteert dat urinaire stenen in 85 procent van de gevallen in de blaas van de hond voorkomen, maar ze kunnen zich in elk deel van het urinewegstelsel ontwikkelen, inclusief de nieren.
Bij urinaire stenen plassen honden vaak frequent maar in kleine hoeveelheden, wringen ze tijdens het plassen (soms voor constipatie aangehouden), kunnen ze bloed in de urine hebben, likken ze hun genitaliën frequent of tonen ze andere tekenen van ongemak.
Het MVM stelt dat COD-stenen chirurgische verwijdering of lithotripsie (een medische procedure die schokgolven gebruikt om stenen te breken) vereisen.
Als een hond geen urine kan laten, kan hij een urinewegobstructie hebben. Dit vereist onmiddellijke medische aandacht omdat het kan leiden tot nierfalen en de dood.