Huisdieren
Huisdieren
Net als een mens kan een kat lijden aan een hiatushernia, een uitstulping die ontstaat wanneer de maag door de opening van het diafragma duwt – het punt waar de slokdarm de maag ontmoet. Volgens Dr. Spielman, een dierenarts bij het Veterinary Emergency & Specialty Center of New England, lijken mannelijke katachtigen gevoeliger te zijn voor het ontwikkelen van hiatushernia's dan vrouwelijke katten. Dodelijke complicaties zoals aspiratiepneumonie kunnen ontstaan als de hiatushernia niet wordt behandeld, maar met het juiste beheer en de juiste zorg kan een kat een normaal, comfortabel leven leiden.
Er zijn drie hoofdoorzaken voor de vorming van een hiatushernia bij katten: aangeboren, traumatisch en zuurreflux. Een kitten kan de aandoening bij geboorte erven (aangeboren), of de hernia kan zich ontwikkelen voordat de kat één jaar oud is. Naast aangeboren oorzaken kan een kat een hiatushernia oplopen als het trauma aan het gebied heeft opgelopen. Een hiatushernia kan ook ontstaan als gevolg van gastroesofageale of zuurreflux. Zuurreflux is een aandoening waarbij maaginhoud van de maag omhoog in de slokdarm stroomt.
Een kat met een hiatushernia kan onvrijwillig maagvloeistoffen, slijm en voedsel door de slokdarm teruggeven, of het kan voedsel of bloed braken. Bovendien kan de kat overmatig speeksel produceren, of het kan hoesten of ademhalingsproblemen hebben. Gewichtsverlies kan ook wijzen op de aanwezigheid van een hiatushernia.
Om een hiatushernia bij een kat te diagnosticeren, voert een dierenarts een reeks diagnostische tests uit, zoals bloedonderzoek, urineonderzoek en een biochemisch profiel. Ze kan ook röntgenfoto's van de borstkas en buik bestellen om te bevestigen dat het inderdaad een hiatushernia is en geen andere medische aandoening, zoals secundaire aspiratiepneumonie. Andere gespecialiseerde tests omvatten röntgenfoto's en visuele inspectie van de slokdarm. Een diagnose van hiatushernia wordt gesteld als een van de volgende kenmerken bij een kat wordt waargenomen: een vreemd lichaam wordt gevonden in het spijsverteringskanaal of de slokdarm; abnormaal weefsel en/of ontsteking van de slokdarm of maag wordt vastgesteld; de onderste slokdarm heeft vergroting vertoond; of de maag is in de slokdarm gestulpt.
Hiatushernia's hoeven niet altijd behandeld te worden. In sommige gevallen kan de dierenarts de kat op een speciaal vetarm dieet zetten waarbij het kleine maaltijden vaak krijgt. De kat kan ook medicatie krijgen voorgeschreven die de zuurproductie in de maag vermindert of voorkomt. Voorbeelden zijn Prilosec (omeprazole), Pepcid (famotidine) en Zantac (ranitidine). Als deze behandelmethoden onwerkzaam zijn, kan een operatie nodig zijn. In deze gevallen sluit de dierenarts de opening van het diafragma of bevestigt de maag aan de buikwand om verdere uitstulping te voorkomen.