Huisdieren
Huisdieren
De blaas van de hond is het orgaan dat verantwoordelijk is voor het verzamelen van urine die door de nieren wordt uitgescheiden en deze uiteindelijk afvoert door de actie van urineren. Terwijl een gezonde blaas deze belangrijke functies zonder problemen zal uitvoeren, kan de blaas eenmaal bevolkt door bacteriën vatbaar worden voor een verscheidenheid aan problemen. Wanneer dit gebeurt, ontwikkelt de hond een urineweginfectie met al zijn kenmerkende symptomen.
Blaasontstekingen kunnen zowel reuen als teven treffen. Het komt echter vaker voor bij teven vanwege hun anatomie. Teven hebben een kortere urethra met een grotere opening, waardoor het voor bacteriën gemakkelijker is om naar de blaas te reizen en zich daar te vestigen. Volgens Dr. Pam Epperson, eigenaar van het Animal Care Center in Utah, treffen blaasontstekingen vaak oudere gesteriliseerde teven die last hebben van urine-incontinentie.
Honden die lijden aan urineweginfecties ontwikkelen over het algemeen de volgende symptomen: persen om te urineren, frequent urineren met kleine druppeltjes tegelijk, bloedige urine, verhoogde dorst, verhoogde urinatie, het likken van het geslachtsdeel en algemeen ongemak. Naarmate de infectie vordert, kunnen getroffen honden lethargie, koorts en verlies van eetlust ontwikkelen. Over het algemeen, hoe sneller de behandeling wordt gestart, hoe sneller de hond herstelt, wat een betere prognose oplevert.
Het verzamelen van een urinemonster kan een goede manier zijn om de dierenarts te helpen tot een diagnose te komen. Om nauwkeurige resultaten te verkrijgen, moet het urinemonster vers zijn, verzameld binnen vier uur. Hoe verser, hoe beter. Ideaal gesproken moet het verzamelde monster in een steriele container worden geplaatst en gekoeld. Het helpt om de container te labelen met de naam van de hond en het tijdstip van verzameling. Het urinemonster wordt vervolgens getest, en als het positief is voor bacteriën, bloed, eiwit, suiker of witte bloedcellen, kan de hond met de behandeling beginnen. Een urinemonster kan ook worden verkregen via cystocentese, een procedure waarbij een naald de urine direct uit de blaas verzamelt.
Zodra de hond is gediagnosticeerd met een urineweginfectie, kan de hond een kuur antibiotica beginnen. Over het algemeen worden de antibiotica ongeveer 10 dagen gegeven. Als dit de infectie niet oplost, kan een andere kuur antibiotica nodig zijn. Als het onbehandeld blijft, kunnen urineweginfecties verergeren en kunnen de bacteriën zich verder vermenigvuldigen, wat de nieren aantast en leidt tot een potentieel gevaarlijke nierinfectie die pyelonefritis wordt genoemd.
Hoewel in sommige gevallen de werkelijke oorzaak van een urineweginfectie onbekend kan blijven (idiopathisch), zijn er enkele dingen die eigenaren kunnen doen om de kansen te verkleinen dat hun hond een urineweginfectie ontwikkelt. Honden moeten altijd toegang hebben tot vers, schoon water. Regelmatige trips naar buiten helpen, want zo blijft de urine niet te lang in de blaas, wat de ideale omstandigheden creëert voor bacteriën om zich te vermenigvuldigen. Vaak wandelen helpt ook om de blaas in goede conditie en gezond te houden, omdat het urineren stimuleert.