Huisdieren
Huisdieren
Het woord "dysplasie" verwijst naar abnormale groei, dus de term "heupdysplasie" betekent letterlijk een abnormale ontwikkeling of groeipatroon van de heupen. Heupdysplasie komt vaak voor bij grotere hondenrassen, maar kan ook voorkomen bij middelgrote rassen. Het komt zelden voor bij kleinere hondenrassen, echter, de mogelijkheid is er nog steeds. Heupdysplasie wordt vaak verward met artritis en ouderdom, wat ertoe leidt dat veel honden zonder goede diagnose of behandeling blijven.
De symptomen van heupdysplasie kunnen vergelijkbaar zijn met de tekenen van artritis. Honden die worden getroffen door heupdysplasie hebben vaak een abnormaal patroon bij het lopen of rennen. Sommige honden lijken een "hop" te hebben zoals een konijn, in plaats van een echte ren.
Andere symptomen van heupdysplasie omvatten stijfheid of duidelijke pijn in de achterpoten van de hond. Dit kan 's ochtends, na een lange dutje of na beweging optreden. Honden met heupdysplasie kunnen ook moeite hebben met het beklimmen van trappen of het lopen van lange afstanden.
Helaas is genetica de hoofdoorzaak voor een hond om heupdysplasie te ontwikkelen. Voor het grootste deel zullen honden die geen genetische dragers van de aandoening zijn, het over het algemeen niet ontwikkelen tenzij andere factoren aanwezig zijn. Wanneer een hond is geïdentificeerd als drager van heupdysplasie, wordt het over het algemeen niet gebruikt voor fokkerij, om te voorkomen dat de ziekte zich voortzet in nieuwe generaties. Dit is echter moeilijk te doen omdat niet alle honden die dragers zijn, de ziekte zullen ontwikkelen of ooit tekenen zullen vertonen tijdens hun leven.
Beweging is een bijdrage leverende factor voor honden die genetisch geprediscopeerd zijn voor heupdysplasie. Dit treedt het meest op bij honden die nog relatief jong zijn en vereist een grote hoeveelheid overmatige beweging om de ziekte vroeg te triggeren. Grotere hondenrassen zijn niet zo vatbaar voor deze factor vergeleken met kleinere honden.
Beweging kan echter ook worden gebruikt om de ziekte te bestrijden. Honden die regelmatig worden bewogen (maar niet overbewogen) kunnen hun kansen op het ontwikkelen van de ziekte verkleinen vanwege hun gezonde spiermassa. Als uw hond heupdysplasie heeft of vatbaar is voor heupdysplasie, houd beweging die springen omvat tot een minimum.
Honden die ernstig overgewicht hebben, kunnen ook heupdysplasie ontwikkelen. Hetzelfde geldt voor honden die alleen licht overgewicht hebben maar geprediscopeerd zijn voor de ziekte. Als algemene regel moet u een goed oog in het zeil houden over het gewicht van uw hond. De meeste dierenartsen zullen een voedselinname niveau aanbevelen dat geschikt is voor het ras of de grootte van uw hond. Vermijd overmatige tafelresten, snacks en lekkernijen. Honden met overgewicht moeten samen met hun eigenaar of een trainer langzaam hun overgewicht kwijtraken. Gezondere honden die een ideaal gewicht behouden, kunnen de progressie van de ziekte beperken.
Heupdysplasie kan frustrerend zijn; echter, er zijn vandaag de dag een breed scala aan behandelingen beschikbaar. Voor jongere honden bestaat er een procedure waarbij de botten chirurgisch worden gebroken en heruitgelijnd. Deze procedure, genaamd triple pelvic osteotomy (TPO), stelt de botten in staat om correct terug te groeien, waardoor de hond wordt verlicht van toekomstige ontwikkeling van heupdysplasie. Vergelijkbaar met TPO, fuses juvenile pubic symphysiodesis twee van de bekkenbotten, verandert hun hoek en geeft zo de andere bekkenbotten de kans om correct te ontwikkelen.
Voor oudere honden is een van de meer voorkomende behandelopties die beschikbaar is, een totale heupvervanging. Vervanging elimineert verdere degeneratie van de gewrichten, waardoor de hond zijn volledige leven kan doorbrengen zonder de pijn van heupdysplasie.