Huisdieren
Huisdieren
Weten dat alvleesklierkanker minder voorkomt dan vele andere vormen van hondenkanker, is koude troost als jouw hond met deze ziekte is gediagnosticeerd. De twee hoofdvormen van maligniteit die deze hormoon- en enzymproducerende klier aantasten, hebben volledig verschillende tekenen en symptomen, behandelingen en mogelijke uitkomsten, hoewel beide meestal honden op middelbare leeftijd treffen. Als je na slecht nieuwd geconfronteerd wordt met een moeilijke beslissing, overweeg dan om je dierenarts te vragen of palliatieve zorg een realistische optie zou kunnen zijn.
De alvleesklier, een klierorgaan in de buurt van de lever en maag, bevat twee groepen cellen, elk met een vitaal belangrijke functie. Endocriene cellen produceren hormonen, inclusief insuline, die de bloedsuikerspiegel reguleren, terwijl exocriene cellen enzymen produceren die helpen bij de vertering van voedsel. Niet alle alvleeskliertumoren zijn kwaadaardig, maar de twee hoofdtypes hebben verschillende klinische namen, afhankelijk van welke celgroepen ze aantasten, samen met verschillende tekenen, symptomen, behandelingen en mogelijke uitkomsten.
Normaal gesproken wordt de insulineproductie strikt gereguleerd door de alvleesklier om ervoor te zorgen dat de bloedsuikerspiegel stabiel en constant blijft. Kankers die insuline-afscheidende cellen aantasten, zogenaamde pancreatische insulinoomen, schakelen het vermogen van de klier om de insulineproductie te reguleren uit, waardoor symptomen ontstaan die sterk lijken op progressief ernstige, onbehandelde diabetes. Overproductie van insuline leidt tot hypoglykemie, of lage bloedsuiker. Aangedane honden lijken doorgaans suf en verward. Ze kunnen trillen ontwikkelen en met een onzekere gang lopen. Aanvallen of convulsies komen vaak voor. Aangezien veel andere aandoeningen vergelijkbare symptomen kunnen veroorzaken, kan de dierenarts een echo gebruiken om te controleren op een alvleeskliergezwel. Volgens dierenarts Wendy Brooks, educatief directeur van VeterinaryPartner.com, is chirurgie om de tumor en een deel van de alvleesklier te verwijderen delicaat, maar als de ziekte zich niet heeft verspreid, zijn de uitkomsten bemoedigend, vooral in combinatie met dieetbeperkingen en geschikte medicijnen.
Pancreatische adencarcinomen, kankers die enzym-afscheidende cellen aantasten, komen vaker voor – en zijn veel agressiever – dan insulinoomen. Symptomen omvatten buikpijn, braken en gewichtsverlies. Doorgaans kan een dierenarts een gezwel voelen in de buik van een aangedane hond. Aangezien deze tumoren vaak de galbuis blokkeren, is geelzucht een ander veelvoorkomend teken. Wanneer tumoren op aderen drukken, kan de resulterende vochtophoping buikzwelling veroorzaken. Bovendien breekt het tegelijkertijd lekken van spijsverteringsenzymen uit de alvleesklier omliggende weefsels af en vernietigt ze, waardoor de pijn van de hond toeneemt. Op het moment dat de kanker wordt gediagnosticeerd door een chirurgische biopsie, is deze doorgaans uitgezaaid naar het buikvlies, de lever en de lymfeklieren van de hond. Dan is het te vergevorderd om op behandeling te reageren, zodat het enige wat een dierenarts kan doen, proberen de pijn van de hond te beheersen, aldus de National Canine Cancer Foundation.
Alvleesklierkanker treft doorgaans oudere honden van 9 tot 10 jaar, hoewel jongere volwassen honden het ook kunnen krijgen, en sommige rassen lijken vatbaarder te zijn dan anderen, aldus de Veterinary Society of Surgical Oncology. Ierse setters, golden retrievers, Duitse herders, boxers en standaard poedels lopen een verhoogd risico op insulinoomen, terwijl Labrador retrievers, boxers, cocker spaniels en Airedale terriers aanleg hebben voor adencarcinomen.
Als je hond met adencarcinoom is gediagnosticeerd en er geen hoop op genezing is, wil je uiteraard niet dat hij lijdt. Maar bio-ethicus Jessica Pierce, auteur van 'The Last Walk: Reflections on Our Pets at the End of Their Lives', wil je weten dat je niet altijd hoeft te haasten met een beslissing over euthanasie. In een essay gepubliceerd in 'The New York Times' in september 2012, schreef Pierce ontroerend over haar persoonlijke worsteling toen ze geconfronteerd werd met de progressieve en ongeneeslijke ziekte van haar geliefde hond Ody. Met effectieve pijnbestrijding kunnen terminaal zieke honden, net als hun menselijke tegenhangers, het leven blijven genieten, zoals Ody deed, totdat de natuur zijn loop neemt of alle mogelijkheid tot verdere genot is verdwenen, schreef ze. VCA Animal Hospitals stemt daarmee in en roept mensen die palliatieve zorg willen bieden aan hun huisdieren op om met hun dierenarts te praten over het opstellen van een geschikt plan.